آل البیت فی شعر الشعراء الفرزدق، الکمیت، دعبل الخزاعی

خداوند برای اینکه انسان به کمال برسد عقل را در درونش و آل بیت و ائمه را به عنوان حجت بیرونی و مردم را به اطاعت از آنها فرمان داده است. بگو اگر خدا را دوست می دارید مرا اطاعت کنید تا خداوند شما را دوست بدارد و گناهان شما را بیامرزد. طبق حدیث کساء و بسیاری از آیات، آل البیت، پیامبر (ص)، حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س) و فرزندان آن دو امام حسن (ع) و امام حسین و فرزندانش می باشند.فرزدق همزمان با زندگانی امام سجاد (ع) زندگی می کردند و جو اختناق و وحشت به خاطر واقعه کربلا بر جامعه آن زمان حاکم بود و ایشان مجبور به تقیه بودند و شاهکار او قصیده ی میمیه در وصف امام سجاد(ع) بوده است. فرزدق خواهر زاده خود کمیت را به شعر سرودن تشویق می کرد ولی کمیت زبانش چون تیغی هستی سوز بر جان دشمنان آل البیت، در عین حال قلبش بلوری پر از محبت آل البیت است و با هاشمیاتش دل آل البیت را مسرور و فرهنگ فخیم و زلال شیعه را جلو انداخته و در شعر او حکمت و یک نوع روضه خوانی دیده می شود.دعبل به شاعر امام رضا معروف است، او با سلاح شعر به حمایت از آل البیت و رسوایی بنی عباس پرداخت و چوبه دارش را پنجاه سال به شوق شهادت بر دوش کشید، و نه تنها شاعر بلکه راوی حدیث نیز بوده است. حب وبغض و مهر و قهر و عشق و خشم از ویژگی های شعر اوست. بر اساس قصیده "نونیه" و "دالیه" و مورد نکوهش قرار دادن کمیت، شاعری تعصبی است.

کلیدواژه ها:

شعر ، عرب ، امام رضا ، حکمت