کاربرد نظریه های یادگیری نوین در آموزش مجازی

گسترش فناوری های اطلاعات و ارتباطات و توسعه بسترهای آموزش الکترونیکی، موجب تحول بنیادین در شیوه های یاددهی یادگیری شده است. آموزش مجازی به عنوان یکی از مهم ترین دستاوردهای عصر دیجیتال، زمینه دسترسی گسترده به آموزش، انعطاف پذیری زمانی و مکانی، یادگیری مادام العمر و تعامل گسترده میان یادگیرندگان و مدرسان را فراهم کرده است. با وجود این، موفقیت آموزش مجازی تنها به استفاده از فناوری وابسته نیست، بلکه به بهره گیری از نظریه های نوین یادگیری در طراحی، اجرا و ارزشیابی فرایندهای آموزشی نیز بستگی دارد. نظریه هایی مانند سازنده گرایی، یادگیری اجتماعی، یادگیری خودتنظیم، یادگیری موقعیتی، ارتباط گرایی و یادگیری مشارکتی، هر یک با تاکید بر نقش فعال یادگیرنده، تعامل اجتماعی، تولید دانش، خودراهبری و بهره گیری از شبکه های دانشی، چارچوب های مناسبی برای ارتقای کیفیت آموزش مجازی فراهم می کنند. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و بر پایه مطالعه کتابخانه ای، به بررسی کاربرد نظریه های یادگیری نوین در آموزش مجازی پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که طراحی محیط های یادگیری مبتنی بر نظریه های نوین، موجب افزایش انگیزش، مشارکت فعال، تفکر انتقادی، یادگیری عمیق، استقلال یادگیرندگان و بهبود عملکرد آموزشی می شود. همچنین استفاده از فناوری های تعاملی، شبکه های اجتماعی آموزشی، سامانه های مدیریت یادگیری و ابزارهای یادگیری هوشمند، زمانی اثربخش خواهد بود که بر مبنای اصول نظریه های یادگیری طراحی و اجرا شوند. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت بازنگری در طراحی برنامه های آموزش مجازی، توانمندسازی مدرسان و استفاده از الگوهای آموزشی مبتنی بر نظریه های یادگیری نوین تاکید می کند (سیف، ۱۳۹۹؛ شعبانی، ۱۳۹۸).

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، نظریه های یادگیری نوین ، سازنده گرایی ، ارتباط گرایی ، یادگیری خودتنظیم ، یادگیری مشارکتی ، فناوری آموزشی