مقایسه تاثیر ورزش هوازی و بازی های گروهی بر کاهش رفتارهای تکانشی در کودکان بیش فعال

اختلال کم توجهی/بیش فعالی یکی از شایع ترین اختلالات عصب رشدی دوران کودکی است که با الگوهای پایدار بی توجهی، بیش فعالی و رفتارهای تکانشی شناخته می شود. رفتارهای تکانشی به عنوان یکی از مولفه های اصلی این اختلال، پیامدهای گسترده ای در حوزه های تحصیلی، اجتماعی و هیجانی کودکان ایجاد می کند. پژوهش های اخیر نشان داده اند که مداخلات غیر دارویی به ویژه فعالیت های بدنی ساختاریافته می توانند نقش موثری در کاهش علائم تکانشگری داشته باشند. هدف مقاله حاضر، مقایسه تخصصی تاثیر ورزش های هوازی و بازی های گروهی بر کاهش رفتارهای تکانشی در کودکان بیش فعال است. این مقاله با رویکرد مروری تحلیلی و با استناد به منابع علمی فارسی تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد هر دو نوع فعالیت بدنی موجب بهبود کارکردهای اجرایی، تنظیم هیجانی و کاهش تکانشگری می شوند، اما بازی های گروهی به دلیل درگیر کردن هم زمان مهارت های اجتماعی و شناختی، در برخی ابعاد اثربخشی بیشتری دارند. در مقابل، ورزش های هوازی از طریق سازوکارهای نوروفیزیولوژیک تاثیر مستقیم تری بر تنظیم عصبی زیستی دارند. نتایج بیانگر آن است که ترکیب این دو رویکرد می تواند بهترین پیامد درمانی را ایجاد کند.

کلیدواژه ها:

بیش فعالی ، تکانشگری ، ورزش هوازی ، بازی های گروهی ، کودکان ، مداخلات غیر دارویی