طراحی داربست پرینت شده سه بعدی حاوی نانوذرات مس بر روی پرده آمنیوتیک انسانی جهت کاریرد در مهندسی بافت پوست

پرده آمنیوتیک انسانی به دلیل خواص زیستی خود کاربردهای گسترده ای در ترمیم زخم های پوستی دارد، اما ضعف هایی نظیر استحکام مکانیکی کم (مدول یانگ حدود ۰٫۴۲۵ مگاپاسکال)، تخریب سریع (حدود ۸۰٪ در ۷ روز)، و رگ زایی ناکافی استفاده گسترده از آن را محدود کرده است. در این مطالعه، داربستی دولایه شامل پرینت سه بعدی جوهر زیستی کیتوزان/آلژینات حاوی نانوذرات اکسید مس با غلظت های ۰٫۴، ۰٫۸ و ۱٫۶٪ وزنی/وزنی بر روی پرده آمنیوتیک سلول زدایی شده طراحی شد. هدف از این ترکیب، افزایش استحکام مکانیکی و رهایش کنترل شده یون مس برای تحریک رگ زایی بود. زیست سازگاری سلولی در داربست دارای غلظت ۰٫۸٪ مس با آزمون MTT بیش از ۹۵٪ گزارش شد و آزمون SEM گسترش سلولی مطلوب را تایید کرد. در مقابل، غلظت ۱٫۶٪ سمیت سلولی نشان داد. ساختار میکروسکوپی داربست متخلخل بوده و منافذی با قطر ۵۰–۲۰۰ میکرومتر داشت. در مدل حیوانی موش صحرایی، داربست بهینه موجب تسریع در بسته شدن زخم و افزایش تشکیل رگ ها در ناحیه ضایعه شد، بدون مشاهده پاسخ ایمنی نامطلوب. نتایج این مطالعه نشان می دهند که داربست پیشنهادی، با حفظ زیست سازگاری و عملکرد ترمیمی، می تواند به عنوان پایه ای قابل توسعه در طراحی زخم پوش های مهندسی بافت مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

رگ زایی ، چاپ سه بعدی ، نانوذرات مس ، داربست دولایه ، پرده آمنیوتیک