بررسی پلیمرهای کیتوسان، آلژینات، نانوتیوپ کربن برای کاربرد در مهندسی بافت استخوان

مهندسی بافت استخوان یکی از حوزه های مهم پزشکی بازساختی است که به دنبال توسعه داربست های زیست سازگار برای ترمیم و بازسازی بافت استخوانی می باشد. در این زمینه، پلیمرهای طبیعی و نانومواد به دلیل ویژگی های فیزیکی، شیمیایی و زیستی مطلوب مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته اند. هدف از این مطالعه، بررسی و مرور ویژگی ها و کاربردهای کیتوسان، آلژینات و نانولوله های کربنی در مهندسی بافت استخوان است. کیتوسان و آلژینات به دلیل زیست سازگاری، زیست تخریب پذیری و توانایی تشکیل داربست های متخلخل، از پرکاربردترین پلیمرهای طبیعی در این حوزه محسوب می شوند. همچنین نانولوله های کربنی به دلیل استحکام مکانیکی بالا، سطح ویژه مناسب و قابلیت بهبود خواص ساختاری داربست ها، به عنوان تقویت کننده در سامانه های مهندسی بافت مورد استفاده قرار می گیرند. مطالعات مختلف نشان داده اند که ترکیب این مواد می تواند موجب بهبود خواص مکانیکی، افزایش چسبندگی و تکثیر سلولی و ارتقای عملکرد داربست های استخوانی شود. نتایج این بررسی نشان می دهد که کامپوزیت های مبتنی بر کیتوسان، آلژینات و نانولوله های کربنی از پتانسیل بالایی برای کاربرد در مهندسی بافت استخوان برخوردار هستند و می توانند زمینه ساز توسعه داربست های پیشرفته در پزشکی بازساختی باشند.

کلیدواژه ها:

زخم پوش ، چاپ سه بعدی ، کیتوسان ، آلژینات ، نانوتیوپ کربن