پیش بینی خودکارآمدی شغلی آموزگاران بر اساس ادراک آنها از سبک های مدیریت تعارض در مقطع ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی خودکارآمدی شغلی آموزگاران بر اساس ادراک آنان از سبک های مدیریت تعارض در مقطع ابتدایی شهرستان قروه انجام شد. روش پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش گردآوری داده ها، توصیفی‑همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی آموزگاران شاغل در مدارس دوره ابتدایی شهرستان قروه در سال تحصیلی ۱۴۰۵‑۱۴۰۴ به تعداد ۵۸۰ نفر بود که بر اساس جدول کرجسی و مورگان و با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبتی، تعداد ۲۲۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از دو ابزار استاندارد شامل پرسشنامه خودکارآمدی شغلی معلمان (TSES) ساخته تی اسچانن‑موران و وولفولک (۲۰۰۱) و پرسشنامه سبک های مدیریت تعارض رحیم (ROCI-II) ساخته رحیم (۱۹۸۳) استفاده شد. روایی و پایایی هر دو ابزار در پژوهش های پیشین و نیز در پژوهش حاضر تایید گردید. یافته های پژوهش نشان داد که بین سبک های مدیریت تعارض شامل همکاری، مصالحه، اجتناب، انطباق و رقابت با خودکارآمدی شغلی آموزگاران رابطه معناداری وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که سبک های همکاری و مصالحه به عنوان پیش بینی کننده های مثبت و سبک های اجتناب و رقابت به عنوان پیش بینی کننده های منفی خودکارآمدی شغلی عمل می کنند و در مجموع، مدل رگرسیونی توانست ۵۵.۱ درصد از واریانس خودکارآمدی شغلی را تبیین کند. از میان ابعاد پنج گانه سبک های مدیریت تعارض، سبک همکاری با ضریب بتای ۰.۴۹۲ بیشترین سهم را در پیش بینی خودکارآمدی شغلی داشت و سبک انطباق سهم معناداری در این پیش بینی نداشت. نتیجه گیری کلی پژوهش نشان داد که ادراک آموزگاران از سبک های مدیریت تعارض، پیش بینی کننده معناداری برای خودکارآمدی شغلی آنان است و استفاده از سبک های سازنده مانند همکاری و مصالحه می تواند به طور قابل توجهی باورهای خودکارآمدی آموزگاران را تقویت کند. بر اساس یافته ها، به مسئولان آموزش و پرورش پیشنهاد می شود که آموزش مهارت های مدیریت تعارض، به ویژه سبک همکاری، را در برنامه های توسعه حرفه ای آموزگاران دوره ابتدایی قرار دهند و پژوهش های آتی با روش های طولی و مداخله ای به بررسی عمیق تر این رابطه بپردازند.