تاثیر اختلالات دلبستگی در دوران کودکی بر شکل گیری اختلال شخصیت مرزی در بزرگسالی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر اختلالات دلبستگی در دوران کودکی بر شکلگیری اختلال شخصیت مرزی در بزرگسالی انجام شد. این مطالعه از نوع طولی و مقطعی بود و جامعه آماری آن شامل تمامی دانشجویان رشته روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد شهر اراک می باشند؛ که به مراکز مشاوره و درمان روانشناختی این شهر مراجعه کرده بودند. نمونه آماری به تعداد ۱۲۰ نفر (۶۰ فرد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی و ۶۰ فرد عادی) به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از دو پرسشنامه معتبر استفاده گردید: پرسشنامه تجارب در روابط نزدیک (ECR-R) برای سنجش سبک های دلبستگی در بزرگسالی و پرسشنامه غربالگری اختلال شخصیت مرزی (MSI-BPD) که دارای روایی و پایایی بالایی در مطالعات پیشین بوده است . یافته های پژوهش نشان داد که بین سبک دلبستگی ناایمن (به ویژه سبک دلبستگی دوسوگرا و آشفته) در دوران کودکی و بروز علائم اختلال شخصیت مرزی در بزرگسالی همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد. تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون لجستیک نشان داد که افرادی که سابقه روابط دلبستگی آشفته با مراقب اولیه داشتند، به طور معناداری نمرات بالاتری در مقیاس بی تنظیمی هیجانی، ترس از طرد و رفتارهای تکانشی کسب کردند . به طور کلی، نتایج تایید می کند که تجارب اولیه دلبستگی، پایه های شکل گیری ظرفیت تحمل پریشانی و سازمان دهی روابط عاطفی را می سازند و اختلال در این فرآیند بنیادی، یک مسیر آسیب زای شناخته شده برای تحول اختلال شخصیت مرزی است .

کلیدواژه ها:

اختلالات دلبستگی ، کودکی ، شخصیت مرزی ، بزرگسالی