بررسی تاثیر به کارگیری رویکردهای نوین تدریس بر علاقه مندی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر به کارگیری رویکردهای نوین تدریس بر علاقه مندی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی شهر ... در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۶۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش با رویکردهای نوین تدریس (شامل یادگیری مشارکتی، بارش مغزی، ایفای نقش و پروژه محور) قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل با روش های سنتی آموزش دیدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد انگیزه تحصیلی هارتر (۱۹۸۱) و پرسشنامه علاقه مندی تحصیلی محقق ساخته استفاده شد. روایی پرسشنامه ها با نظر متخصصان تایید و پایایی آنها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۸۷/۰ و ۸۴/۰ برآورد شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره‎ (MANCOVA) ‎تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین گروه آزمایش و کنترل از نظر علاقه مندی و انگیزه تحصیلی تفاوت معناداری وجود دارد (۰۱/۰‎>p). ‎به کارگیری رویکردهای نوین تدریس موجب افزایش علاقه مندی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی شد. با توجه به یافته ها، استفاده از رویکردهای نوین تدریس در دوره ابتدایی به عنوان راهبردی موثر برای افزایش علاقه مندی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان توصیه می شود‎.‎

کلیدواژه ها:

رویکردهای نوین تدریس ، علاقه مندی تحصیلی ، انگیزه تحصیلی