بررسی نقش تدریس فعال و خلاقیت معلم در تقویت یادگیری خودتنظیمی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تدریس فعال و خلاقیت معلم در تقویت یادگیری خودتنظیمی دانش آموزان انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری بود. برای جمع آوری داده ها از سه پرسشنامه استاندارد تدریس فعال (شاه محمدی و همکاران، ۱۳۹۹)، خلاقیت معلم (سلطانی و همکاران، ۱۳۹۸) و یادگیری خودتنظیمی (پینتریچ و دی گروت، ۱۹۹۰) استفاده شد. روایی پرسشنامه ها با نظر متخصصان تایید و پایایی آنها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۸۸/۰، ۸۵/۰ و ۸۶/۰ برآورد شد. داده ها با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری با نرم افزارهای‎ SPSS ‎و‎ AMOS ‎تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین تدریس فعال‎ (‎۴۶/۰‎=r) ‎و خلاقیت معلم‎ (‎۵۳/۰‎=r) ‎با یادگیری خودتنظیمی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰۱/۰‎>p). ‎همچنین نتایج مدل یابی معادلات ساختاری نشان داد که تدریس فعال و خلاقیت معلم ۴۲ درصد از واریانس یادگیری خودتنظیمی دانش آموزان را تبیین می کنند. بررسی اثرات مستقیم نشان داد که خلاقیت معلم (۳۸/۰‎=β) ‎نسبت به تدریس فعال (۳۲/۰‎=β) ‎سهم بیشتری در پیش بینی یادگیری خودتنظیمی دارد. با توجه به یافته ها، ارتقای مهارت های تدریس فعال و خلاقیت معلمان می تواند به عنوان راهبردی موثر در تقویت یادگیری خودتنظیمی دانش آموزان دوره ابتدایی مورد توجه قرار گیرد. بنابراین، طراحی دوره های ضمن خدمت با محوریت روش های تدریس خلاق و فعال برای معلمان توصیه می شود

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، خلاقیت معلم ، یادگیری خودتنظیمی