داروسازی در سرزمین های خلافت شرقی قرن اول تا پایان قرن پنجم هجری

چکیده

طبابت و درمان هنگام بروز بیماری یا رخداد حادثه، از اولین اقدامات بشری است. انسان های اولیه برای این

منظور از گیاهان و گاهی نیز از موارد درمانی دیگری استفاده میکردند. گیاه نخستین وسیله در دسترس انسان بود

که علاوه بر ارتزاق، به عنوان دارو نیز به کار میرفت. اجزای حیوانی، کانی ها و حتی وردها و دعاهای مذهبی از

سایر راه های درمان در زمان بیماری بودند.

طب و داروسازی پیوسته همراه همدیگر و بنا بر گزارش برخی منابع، قدمتی به اندازه عمر بشریت دارند. انسان

همواره در طول تاریخ از قرن ها قبل از میلاد در پی تکوین و رشد علوم، به ویژه علم داروسازی بوده و کوشیده

است آن را به نسل های بعد انتقال دهد. این تلاش در دوره های متعدد فرازونشیب های فراوانی داشته است.

یکی از دوره های برجسته و چشمگیر در توسعه داروسازی دوره تمدن اسلامی است. پس از ظهور اسلام، علم

داروسازی به موازات سایر علوم به رشد و بالندگی زیادی رسید و در طبقه بندی علوم جایگاه بلندی یافت.

مسلمانان، به ویژه در سرزمین های خلافت شرقی که تمدنی کهن داشتند، با استفاده از تجربه سایر ملل و ترجمه

آثار آنها، به خصوص آثار یونانی و سریانی و هندی، همچنین با افزودن علم ایرانی به این آموخته های جدید،

اقدامات بسیار ارزشمندی برای گسترش این علم انجام دادند. ظهور دانشمندان مسلمانی چون محمد زکریای

رازی، ابن سینا و بسیاری دیگر، به خصوص از قرن سوم هجری به بعد، رشد و تعالی این علم را در پی داشته

است. این پژوهش صرفا تاریخی در پی آن است که سیر تکامل و پیشرفت داروسازی و عوامل موثر در آن را در

قلمرو خلافت شرقی بررسی کند.

کلیدواژه ها: اسلام، ایران، پزشکی، داروسازی، سرزمینهای خلافت شرقی

کلیدواژه ها:

اسلام ، ایران ، پزشکی ، داروسازی ، سرزمین های خلافت شرقی