تحلیل نقش تعامل معلم و دانش آموز در تقویت تاب آوری تحصیلی و بهبود عملکرد یادگیری در مدرسه

پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش تعامل معلم و دانش آموز در تقویت تاب آوری تحصیلی و بهبود عملکرد یادگیری در مدرسه انجام شد. این مطالعه با رویکردی تحلیلی مروری و با تکیه بر منابع کتابخانه ای و اسنادی، به بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهشی مرتبط با کیفیت روابط آموزشی، تاب آوری تحصیلی و پیامدهای یادگیری پرداخت. نتایج نشان داد که تعامل مثبت، حمایت گر و مبتنی بر احترام متقابل میان معلم و دانش آموز، یکی از مهم ترین عوامل موثر بر شکل گیری محیط یادگیری مطلوب و ارتقای کیفیت آموزش است. چنین تعاملی می تواند احساس امنیت روانی، تعلق به مدرسه، انگیزش تحصیلی، مشارکت فعال در کلاس و خودکارآمدی دانش آموزان را افزایش دهد و آنان را در مواجهه با چالش ها، فشارهای درسی و ناکامی های تحصیلی توانمند سازد. همچنین یافته ها بیانگر آن است که تاب آوری تحصیلی در این میان نقشی واسطه ای ایفا می کند؛ به این معنا که روابط سازنده معلم و دانش آموز از طریق تقویت توان سازگاری، پشتکار، امیدواری و مقابله موثر با دشواری های آموزشی، زمینه بهبود عملکرد یادگیری را فراهم می آورد. بر این اساس، می توان گفت توجه به کیفیت تعاملات انسانی در کلاس درس، صرفا یک مولفه عاطفی نیست، بلکه راهبردی تربیتی و آموزشی برای افزایش موفقیت تحصیلی و کاهش آسیب پذیری دانش آموزان به شمار می آید. در نتیجه، ارتقای مهارت های ارتباطی معلمان و تقویت فضای حمایتی مدرسه می تواند نقش مهمی در توسعه تاب آوری تحصیلی و بهبود پیامدهای یادگیری داشته باشد.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم و دانش آموز ، تاب آوری تحصیلی ، عملکرد یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، محیط یادگیری ، مدرسه.