نقش میانجی آمیختگی شناختی در رابطه بین اضطراب ارتباط جنسی و رضایت زناشویی در زنان تحت درمان ناباروری

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی آمیختگی شناختی در رابطه بین اضطراب ارتباط جنسی و رضایت زناشویی در زنان تحت درمان ناباروری بود. روش پژوهش، توصیفی-همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان تحت درمان ناباروری مراجعه کننده به مراکز درمان ناباروری شهر مشهد در سال ۱۴۰۳ بود که با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس، ۱۸۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه آمیختگی شناختی گیالندرز و همکاران (۲۰۱۴)، مقیاس رضایت جنسی زنان (SSSW) مستون و تراپنل (۲۰۰۵) و خرده مقیاس اضطراب جنسی پرسشنامه چندوجهی خودپنداره جنسی اسنل (۱۹۹۹) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر با روش بوت استرپ در نرم افزارهای SPSS-۲۴ و AMOS-۲۴ تجزیه و تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که اضطراب ارتباط جنسی با رضایت زناشویی رابطه منفی و معنادار (r = -۰/۵۲، p < ۰/۰۰۱)، اضطراب ارتباط جنسی با آمیختگی شناختی رابطه مثبت و معنادار (r = ۰/۵۴، p < ۰/۰۰۱) و آمیختگی شناختی با رضایت زناشویی رابطه منفی و معنادار (r = -۰/۴۸، p < ۰/۰۰۱) داشت. همچنین، آمیختگی شناختی به طور معناداری نقش میانجی جزئی در رابطه بین اضطراب ارتباط جنسی و رضایت زناشویی ایفا می کرد (β = -۰/۱۸، ۹۵٪ فاصله اطمینان بوت استرپ: [-۰/۲۶، -۰/۱۱]). نتایج نشان می دهد که آمیختگی شناختی به عنوان مکانیسمی شناختی می تواند اثرات مخرب اضطراب ارتباط جنسی را بر رضایت زناشویی در زنان نابارور تشدید کند و مداخلات مبتنی بر شکست شناختی در درمان این زنان از اهمیت بالینی برخوردار است.

کلیدواژه ها:

آمیختگی شناختی ، اضطراب ارتباط جنسی ، رضایت زناشویی ، ناباروری ، زنان