نقش مدیریت استعداد در حفظ نیروی کار نسل Z در سازمان های بخش خصوصی

نسل Z به عنوان جوان ترین نیروی کار وارد بازار کار شده و به دلیل ویژگی های منحصر به فرد خود مانند دیجیتال بومی بودن، تاکید بر تعادل کار و زندگی، و جستجوی معنا در کار، چالش های جدیدی را برای سازمان های بخش خصوصی در زمینه حفظ و نگهداری نیرو ایجاد کرده است. این نسل تمایل کمتری به وفاداری سازمانی دارد و نرخ جابجایی بالایی نشان می دهد که منجر به هزینه های قابل توجه برای سازمان ها می شود. مسئله اصلی پژوهش حاضر بررسی نقش مدیریت استعداد به عنوان راهکاری استراتژیک برای مقابله با این چالش و افزایش ماندگاری نسل Z در سازمان های بخش خصوصی است. هدف اصلی این تحقیق تبیین رابطه بین اجرای راهبردهای مدیریت استعداد و قصد ماندن کارکنان نسل Z بوده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری داده ها توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری شامل کارکنان نسل Z و مدیران منابع انسانی سازمان های بخش خصوصی در تهران بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای ۴۱۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی آن توسط متخصصان تایید و پایایی آن با آلفای کرونباخ ۰٫۸۹ محاسبه شد. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و Smart-PLS و با به کارگیری روش های همبستگی و مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که مدیریت استعداد تاثیر مثبت و معناداری بر قصد ماندن کارکنان نسل Z دارد. از بین مولفه های مدیریت استعداد، فرهنگ سازمانی با ضریب مسیر ۰٫۳۵ بیشترین تاثیر و پاداش و مزایا با ضریب مسیر ۰٫۱۹ کمترین تاثیر را داشتند. همچنین توسعه شغلی با ضریب مسیر ۰٫۲۸ تاثیر معناداری نشان داد. این نتایج حاکی از آن است که سازمان های بخش خصوصی برای حفظ نسل Z باید بر ایجاد فرهنگ سازمانی مثبت، شفاف و هدفمند تمرکز کنند و برنامه های توسعه شغلی انعطاف پذیر و سیستم پاداش عادلانه ای را طراحی نمایند. این پژوهش نقش مدیریت استعداد را به عنوان راهکاری جامع برای پاسخگویی به نیازهای خاص نسلZ و کاهش نرخ جابجایی نیروی کار تایید می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت استعداد ، نسل Z ، حفظ نیروی کار ، بخش خصوصی ، رهبری نسل جدید.