طراحی معادلات آلومتری ویژه مردان ۲۵-۱۸ ساله ایرانی جهت برآورد توان هوازی

یافتن و پیدا کردن روش مناسب برای سنجش توان هوازی افراد و جایگزین کردن این روش بجای آزمون های ورزشی بیشینه متداول و رایج سنجش توان هوازی می تواند در بسیاری از موارد مفید باشد. سنجش ظرفیت عملکردی دستگاه قلبی تنفسی همواره چه در افراد عادی و چه در ورزشکاران حرفه ای از اهمیت خاصی برخوردار بوده است. چرا که دستگاه قلبی تنفسی از عوامل تعیین کننده سلامتی افراد بوده و افراد جهت حفظ و نگهداری سلامتی خود، باید این دستگاه را سالم نگهدارند. بر این اساس در پژوهش حاضر، ما بر آن هستیم تا معادلات آلومتریک ویژه مردان ایرانی طراحی کنیم تا به کمک آن ها بتوانیم توان هوازی افراد را بدون نیاز به اجرای آزمون ورزشی بیشینه و با دقت بالایی مورد ارزیابی قرار دهیم. پژوهش حاضر جزو مطالعات تجربی و از نوع همبستگی می باشد. تعداد ۴۴ مرد با دامنه سنی ۲۵-۱۸ سال و میانگین سنی (۷۳/۱ ± ۵/۲۰)، وزن (۸۴/۱۰ ± ۶/۷۱) و قد (۳/۶ ± ۱۷۶) به صورت داوطلبانه انتخاب شدن تا در این پژوهش شرکت نمایند. پس از اندازه گیری مشخصات آنترپومتریکی آزمودنی ها، با استفاده از روش مستقیم سنجش گازهای تنفسی، vo۲max آزمودنی ها اندازه گیری شد تا به وسیله آنالیز رگرسیون در طراحی معادلات آلومتری مورد استفاده قرار گیرد. یافته های پژوهش نشان داد که بین معادلات طراحی شده آلومتری (vo۲max=۱.۰۴×Weight۰.۰۳, vo۲max= -۰.۵۵×BSA۱.۸۴, vo۲max=۰.۸۳×LBM۰.۰۵) و روش سنجش مستقیم گازهای تنفسی ارتباط نسبتا خوبی وجود دارد (SEE=۰.۳۱-۰.۳۲ R=۰.۶۷-۰.۷۰,) و ما با اطمینان بالایی از این معادلات می توانیم، جهت سنجش توان هوازی افراد استفاده نماییم.

کلیدواژه ها:

معادلات آلومتریک ، توان هوازی ، آزمون ورزشی