تاثیر هوش مصنوعی بر انعقاد قرارداد در حقوق مدنی ایران

هوش مصنوعی و قراردادهای هوشمند، انعقاد قرارداد در حقوق مدنی ایران را دگرگون کرده اند. این مقاله با روش تحقیق توصیفی‑تحلیلی و کتابخانه ای، چالش های قصد و اراده، مسئولیت مدنی و نظریه های سنتی (وصول قبول، لاضرر، تسبیب) را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که علی رغم مزایایی چون خوداجرایی و شفافیت، این قراردادها از سه حیث با چالش مواجه اند: احراز قصد واقعی، انطباق با نظریه قبول در حقوق ایران، و انتساب مسئولیت. فقدان شخصیت حقوقی برای هوش مصنوعی و ناکارآمدی سازوکارهای سنتی، انتساب زیان را دشوار ساخته است. نتیجه آنکه نظام حقوقی ایران بدون اصلاحات قانونی، بیمه اجباری، استانداردسازی کدها و شعب تخصصی دادگاه ها، آمادگی پذیرش این فناوری را ندارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، قرارداد هوشمند ، حقوق مدنی ایران ، مسئولیت مدنی ، قرارداد الکترونیکی