جایگاه حقوقی قراردادهای هوشمند در نظام ثبتی و اسناد رسمی ایران و فرانسه

جایگاه حقوقی قراردادهای هوشمند در نظام ثبتی و اسناد رسمی ایران و فرانسه با روش مروری و کتابخانه ای بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد قراردادهای هوشمند با بهره گیری از بلاکچین، امضای دیجیتال و هوش مصنوعی، امکان انعقاد و اجرای خودکار معاملات را با امنیت و سرعت بالا فراهم می آورند. در ایران، به دلیل نبود قانون اختصاصی برای احراز هویت الکترونیکی در دفاتر رسمی، عدم یکپارچگی میان سامانه های ثبت الکترونیکی و مراکز صدور گواهی امضای دیجیتال، و فقدان رویه قضایی مستمر، پذیرش رسمی این قراردادها با موانع جدی مواجه است. در مقابل، حقوق فرانسه با اتکا به مقررات اتحادیه اروپا نظیر eIDAS و استفاده از امضای الکترونیکی مطمئن در دفاتر اسناد رسمی، موفق به رسمیت بخشی کامل به اسناد الکترونیکی و امضای دیجیتال شده است. نتیجه آنکه تحقق قراردادهای هوشمند در نظام ثبتی ایران نیازمند اصلاح قوانین، ایجاد زیرساخت فنی یکپارچه، تدوین رویه قضایی شفاف و تعیین استانداردهای حقوقی برای تفسیر و مسئولیت های ناشی از خطاهای کدنویسی است. بدون این اقدامات، ایران نمی تواند از مزایای قراردادهای هوشمند در نظام ثبت اسناد بهره مند شود، در حالی که فرانسه به عنوان الگویی موفق از تحول دیجیتال در این حوزه شناخته می شود.

کلیدواژه ها:

قراردادهای هوشمند ، نظام ثبتی ، اسناد رسمی ، بلاکچین ، ایران و فرانسه