ابعاد ادبی در آثار مولانا جلال الدین رومی و شمس تبریزی

این رابطه که رابطه ی الهی بین عالم و مرید بود، مولانا جلال الدین را از علوم فقه به عشق الهی، شعر و تحول فکری تبدیل کرد. این رابطه نشان دهنده تکاملی در شخصیت فکری و معنوی او بود که منجر به خلق آثار بزرگی مانند مثنوی و دیوان شمس شد. نتایح تحقیق اشاره می کند که شمس در اندیشه ی و فکر مولانا جلال الدین نه فقط شخصیتی تاریخی بلکه نماد واقعیت و مظهر تجلی خدایی است. هدف این پژوهش، تحلیل ابعاد ادبی و هنری آثار جلال الدین رومی (مولانا) و مرشدش شمس تبریزی، با تمرکز بر دگرگونی شاعرانه مولانا پس از ملاقات با شمس است. این پژوهش با این فرض آغاز می شود که رابطه منحصر به فرد آنها صرفا یک رابطه معنوی بین استاد و مرید نبوده، بلکه یک کاتالیزور ادبی بوده که یکی از بزرگترین مجموعه های شعر صوفیانه تاریخ: «دیوان شمس تبریزی» را خلق کرده و همچنین بر مثنوی معنوی تاثیر گذاشته است. این پژوهش بررسی می کند که چگونه مولانا از شخصیت شمس به عنوان یک نماد ادبی و آینه ای از «کمال الهی» استفاده کرده است و چگونه نثر شمس تبریزی در «مقالات» (مواعظ) نمایانگر بنیان فکری و زبانی است که نبوغ شاعرانه مولانا بر آن شکوفا شده است. این پژوهش از روش شناسی تحلیل محتوا و شکل (شعر روایی، غزل های صوفیانه و نثر محاوره ای) برای برجسته کردن نمادگرایی شدید و زبان عشق الهی که از مرزهای فقهی و زبانی فراتر می رود، بهره می برد.

کلیدواژه ها:

مولانا ، عشق ، الهی ، عرفانی ، عارف ، شمس تبریزی.