بررسی تاثیر «بازی های هدفمند همگانی» در زنگ تفریح بر کاهش پرخاشگری و افزایش تعاملات اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

زنگ تفریح در مدرسه ابتدایی تنها فاصله ای میان ساعات رسمی آموزش نیست، بلکه بخشی از زیست روزمره دانش آموزان است که می تواند در رشد هیجانی، اجتماعی و رفتاری آنان نقش مهمی ایفا کند. در سال های اخیر، پژوهشگران تعلیم و تربیت و روان شناسی رشد بر این نکته تاکید کرده اند که بازی های ساختاریافته و هدفمند در محیط مدرسه می توانند به عنوان راهبردی کم هزینه، فراگیر و پیشگیرانه برای کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و تقویت مهارت های اجتماعی کودکان مورد استفاده قرار گیرند. هدف این مقاله بررسی تاثیر بازی های هدفمند همگانی در زنگ تفریح بر کاهش پرخاشگری و افزایش تعاملات اجتماعی دانش آموزان ابتدایی است. در این مقاله، ابتدا مبانی نظری مربوط به بازی، رشد اجتماعی و پرخاشگری در دوره کودکی بررسی می شود، سپس نقش زنگ تفریح به عنوان بستر تربیتی و اجتماعی تبیین می گردد. در ادامه، سازوکارهای اثرگذاری بازی های هدفمند بر تنظیم هیجان، همکاری، کنترل تکانه، مشارکت گروهی و کاهش تعارض های بین فردی تحلیل می شود. همچنین پیشینه پژوهش های داخلی و خارجی در زمینه بازی های مدرسه ای، مداخلات مبتنی بر بازی و پیامدهای رفتاری و اجتماعی آن ها مرور می شود. یافته های مطالعات انگلیسی زبان نشان می دهد که طراحی فرصت های بازی فعال، قانون مند و مشارکتی در مدرسه با کاهش تعارض، افزایش دوستی، بهبود همدلی و ارتقای مهارت های ارتباطی همراه است (Pellegrini & Smith, ۱۹۹۳; Gleave & Cole-Hamilton, ۲۰۱۲; Ramstetter, Murray, & Garner, ۲۰۱۰). همچنین شواهد حاکی از آن است که بازی های گروهی ساختاریافته می توانند سطح پرخاشگری مستقیم و غیرمستقیم را کاهش داده و احساس تعلق به مدرسه را افزایش دهند (Leff et al., ۲۰۰۳; Massey et al., ۲۰۱۷). بر این اساس، نتیجه گیری می شود که استفاده هدفمند از بازی های همگانی در زنگ تفریح می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر تربیتی در مدارس ابتدایی برای بهبود جو اجتماعی مدرسه و پیشگیری از مشکلات رفتاری به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

بازی های هدفمند همگانی ، زنگ تفریح ، پرخاشگری ، تعاملات اجتماعی