نقش یادگیری مشارکتی در توسعه مهارت های اجتماعی دانش آموزان

مهارت های اجتماعی از شایستگی های بنیادین هستند که به افراد امکان می دهند تا با دیگران به طور موثر تعامل کنند و پیچیدگی های محیط های اجتماعی را مدیریت نمایند. در بافت آموزشی، مدارس نه تنها به عنوان مراکز یادگیری تحصیلی، بلکه به عنوان ارکسترهای اصلی برای اجتماعی شدن عمل می کنند. این پژوهش به بررسی نقش یادگیری مشارکتی در توسعه مهارت های اجتماعی دانش آموزان می پردازد. یادگیری مشارکتی که به عنوان یک راهبرد آموزشی تعریف می شود که در آن گروه های کوچک از دانش آموزان برای دستیابی به اهداف یادگیری مشترک با یکدیگر کار می کنند، به دلیل پتانسیل بالا در پرورش روابط بین فردی، ارتباطات و توانایی های حل تعارض، مورد توجه قرار گرفته است. این پژوهش با استفاده از طرح نیمه آزمایشی با پیش آزمون و پس آزمون گروه کنترل، اثرات راهبردهای یادگیری مشارکتی را در مقایسه با آموزش سنتی سخنرانی محور بر مهارت های اجتماعی ۱۲۰ دانش آموز دوره متوسطه بررسی کرد. داده ها با استفاده از «سیستم رتبه بندی مهارت های اجتماعی» (SSRS) جمع آوری و با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شدند. یافته ها بهبود معناداری را در مهارت های اجتماعی، از جمله همدلی، همکاری، کنترل خود و مسئولیت پذیری اجتماعی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل نشان داد. این نتایج نشان می دهد که ادغام ساختارهای یادگیری مشارکتی در برنامه درسی می تواند به طور قابل توجهی شایستگی اجتماعی دانش آموزان را افزایش دهد و آن ها را برای مشارکت موفق در جامعه آماده کند. این مطالعه با توصیه هایی برای معلمان و سیاست گذاران آموزشی جهت اتخاذ روش های یادگیری مشارکتی برای ترویج توسعه همه جانبه دانش آموزان به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، مهارت های اجتماعی ، توسعه دانش آموزان ، روابط بین فردی ، روانشناسی آموزشی ، اجتماعی شدن.