خانه صنایع دستی بندر عباس با رویکرد معماری بومی

معماری بومی جنوب ایران همواره به عنوان پاسخی هوشمندانه به شرایط اقلیمی، فرهنگی و اجتماعی منطقه شناخته شده است . شهر بندرعباس به دلیل قرارگیری در اقلیم گرم و مرطوب و همچنین برخورداری از پیشینه فرهنگی غنی ،دارای ظرفیت بالایی برای شکل گیری فضاهای فرهنگی مبتنی بر هویت بومی است . در سالهای اخیر ، گسترش معماری مدرن و بی توجهی به ویژگی های بومی موجب تضعیف هویت معماری منطقه شده است از سوی دیگر، صنایع دستی به عنوان بخشی از هویت فرهنگی این منطقه نیازمند بستری مناسب برای حفظ، آموزش و توسعه است . ،در این پژوهش با رویکردی مبتنی بر معماری بومی هرمزگان ، طراحی خانه ای برای صنایع دستی در شهر بندرعباس مورد مطالعه قرار گرفته است. هدف اصلی تلفیق اصول معماری بومی با نیازهای عملکردی و فرهنگی یک فضای معاصر برای احیای صنایع دستی است. در طراحی پروژه عناصر معماری سنتی نظیر بادگیر ،حیاط مرکزی، ایوان ،سایه انداز و مصالح بومی مورد استفاده قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که بهره گیری از اصول معماری بومی در طراحی فضاهای فرهنگی معاصر می تواند علاوه بر ارتقای کیفیت فضایی و کاهش مصرف انرژی در حفظ هویت فرهنگی، افزایش تعاملات اجتماعی و توسعه گردشگری فرهنگی نیز موثر باشد روش تحقیق ترکیبی از مطالعات کتابخانه ای، میدانی و تحلیل نمونه های مشابه بوده و در طراحی نهایی ،شاخصهای اقلیمی استفاده از مصالح بومی و فرمهای معماری سنتی مد نظر قرار گرفته است. نتیجه نهایی طرحی است که ضمن هماهنگی با بستر فرهنگی و اقلیمی منطقه، فضایی پویا و زنده برای تولید، نمایش و آموزش صنایع دستی فراهم می آورد

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، بندرعباس ، صنایع دستی ، اقلیم گرم و مرطوب ، هویت فرهنگی