راهبردهای عملی ارزیابی کیفی توصیفی برای معلمان ابتدایی در جهت بهبود کیفیت یادگیری

هر معلم می داند که یک عدد یا نمره، هرگز نمی تواند تمامیت تلاش، پیشرفت و پتانسیل های یک کودک را به تصویر بکشد. در سال های ابتدایی، دانش آموزان در مراحل حساس رشد هستند و بازخوردهایی که دریافت می کنند، مستقیما بر عزت نفس و اشتیاق آن ها برای یادگیری اثر می گذارد. ارزشیابی توصیفی، پلی است میان "سنجش" و "آموزش"؛ روشی که در آن معلم به جای قضاوت، به راهنمایی می پردازد. این رویکرد به معلم کمک می کند تا با زبانی دقیق و مثبت، مسیر رشد دانش آموز را ترسیم کرده و به او بفهماند که کجا قرار دارد و چگونه می تواند پیشرفت کند. در ادامه، به بررسی این مسئله می پردازیم که چگونه ارزیابی توصیفی می تواند کیفیت یادگیری را از حالت "حفظ کردن برای امتحان" به حالت "فهمیدن برای زندگی" تغییر دهد.ایگزینی سیستم ارزشیابی کیفی - توصیفی به جای سیستم امتحان و نمره، ایده ای بسیار مترقی و یک تغییر شیفت اساسی در آموزش و پرورش بود. اما اکنون سیستم ارزشیابی در اجرا دچار چالش شده است. در آن زمان، تصور همه این بود که نمره ی دانش آموز، نشان دهنده ی میزان سواد اوست. در حالی ممکن بود دانش آموز تنها آن مطلب را حفظ کرده باشد، بدون آن که به یادگیری رسیده باشد. در حالی که سیستم ارزشیابی کیفی- توصیفی، ارزیابی از یادگیری و برای یادگیری است. ارزشیابی برای یادگیری به این معنا است که باید در طول سال، با ارزیابی های متعدد و بازخورد آن ارزیابی ها به دانش آموزان، نقاط ضعف آن ها را شناسایی کرده و در جهت رفع آن ها تلاش شود. در حقیقت ارزشیابی مداوم، کمک می کند تا یادگیری اتفاق بیفتد. در چنین فضایی ما فرض می کنیم، همه ی دانش آموزان توانایی یادگیری دارند. این شیفت فضای آموزشی از حالت رقابتی به حالت رفاقتی و مشارکتی یک جهش بزرگ بود، اما این که چه اندازه در اجرا توانسته ایم موفق باشیم، به زیرساخت ها و آمادگی ها بر می گردد که مهم ترین فاکتورهای آن آماده سازی معلمان و خانواده ها برای همراهی این سیستم است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی کیفی – توصیفی ، یادگیری ، سیستم ارزشیابی ، فضای آموزشی ، چالش