بررسی جایگاه تربیت اخلاقی و پرورشی در نظام آموزش و پرورش و تاثیر آن بر شخصیت سازی دانش آموزان

آموزش و پرورش به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای اجتماعی، فرهنگی و تربیتی هر جامعه، نقش بنیادینی در شکل دهی به شخصیت، هویت، نگرش ها، ارزش ها و رفتارهای نسل آینده ایفا می کند. امروزه با گسترش تحولات اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و فناوری، وظایف نظام های آموزشی از انتقال صرف دانش و مهارت های علمی فراتر رفته و ابعاد گوناگون رشد انسانی را در بر گرفته است. در این میان، تربیت اخلاقی و پرورشی به عنوان یکی از اساسی ترین ارکان تعلیم و تربیت، جایگاه ویژه ای در برنامه ها و سیاست های آموزشی یافته است؛ زیرا توسعه پایدار و پیشرفت همه جانبه جوامع تنها در سایه تربیت انسان هایی متعهد، مسئولیت پذیر، اخلاق مدار و برخوردار از شخصیت سالم امکان پذیر خواهد بود. شخصیت انسان مجموعه ای از ویژگی های شناختی، عاطفی، اخلاقی، اجتماعی و رفتاری است که در طول زندگی و به ویژه در دوران کودکی و نوجوانی شکل می گیرد. بسیاری از روان شناسان، جامعه شناسان و اندیشمندان علوم تربیتی بر این باورند که سال های تحصیل در مدرسه از حساس ترین و تعیین کننده ترین مراحل شکل گیری شخصیت افراد محسوب می شود. دانش آموزان در این دوره علاوه بر فراگیری علوم و مهارت های مختلف، ارزش ها، هنجارها، باورها و الگوهای رفتاری را نیز می آموزند و به تدریج شخصیت اجتماعی و اخلاقی آنان شکل می گیرد. از این رو، نظام آموزش و پرورش نمی تواند صرفا به آموزش دروس علمی و انتقال اطلاعات اکتفا کند، بلکه باید در کنار آموزش، به امر تربیت و پرورش نیز توجه جدی داشته باشد. در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است و سعی بر آن شده که به بررسی جایگاه تربیت اخلاقی و پرورشی در نظام آموزش و پرورش و تاثیر آن بر شخصیت سازی دانش آموزان پرداخته شود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که تربیت اخلاقی و پرورشی، رکن اساسی نظام آموزش و پرورش در فرآیند شخصیت سازی دانش آموزان است و بدون آن، آموزش علمی به تنهایی نمی تواند انسان هایی متعادل، مسئول و اجتماعی تربیت کند. بنابراین تقویت این بعد تربیتی، شرط لازم برای شکل گیری جامعه ای سالم، پایدار و اخلاق مدار محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

تربیت اخلاقی ، تربیت پرورشی ، نظام آموزشی ، شخصیت سازی ، دانش آموزان