شخصی سازی آموزش ریاضی با ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی

آموزش ریاضی در نظام های آموزشی با رویکرد سنتی و محتوای ثابت، اغلب با نادیده گرفتن تفاوت های شناختی و سرعت یادگیری دانش آموزان، با چالش های اساسی در پاسخگویی به نیازهای فردی مواجه است. هدف این پژوهش، تبیین نقش ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی در شخصی سازی فرآیند یادگیری ریاضی و ارزیابی تاثیر آن بر بهبود عملکرد تحصیلی، کاهش اضطراب ریاضی و ارتقای خودکارآمدی فراگیران است. پژوهش حاضر با استفاده از روش شناسی ترکیبی (Mixed Methods)، داده های حاصل از آزمون های پیشرفت تحصیلی و تحلیل لاگ های نرم افزاری (بخش کمی) را با تحلیل مضمون مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان (بخش کیفی) تلفیق کرده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که الگوریتم های یادگیری انطباقی با تنظیم پویا و لحظه ای دشواری تمرین ها در «منطقه تقریبی رشد»، منجر به بهبود معنادار میانگین نمرات (p < ۰.۰۵) و افزایش ماندگاری دانش آموزان در فرآیند تمرین شده است.نتایج کیفی نیز حاکی از تغییر نقش معلم از «منبع انتقال دانش» به «تسهیل گر و راهبر آموزشی» است. با این حال، نتایج بر این نکته تاکید دارند که فقدان محتوای بومی و نابرابری در دسترسی به زیرساخت های دیجیتال، موانع جدی بر سر راه عدالت آموزشی هستند. در نهایت، این پژوهش پیشنهاد می کند که برای بهره برداری اثربخش، باید مدلی ترکیبی از پشتیبانی هوشمند و راهبری انسانی با اولویت بومی سازی محتوا طراحی گردد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، شخصی سازی آموزش ، آموزش ریاضی ، یادگیری انطباقی ، فناوری های آموزشی ، عدالت آموزشی