بررسی نقش میانجی گرانه تاب آوری روان شناختی و راهبردهای تنظیم شناختی هیجان در پیش بینی و کاهش علائم اضطراب و افسردگی

اختلالات مرتبط با اضطراب و افسردگی از شایع ترین معضلات بهداشت روان در جوامع امروزی به شمار می روند که تاثیرات مخربی بر کیفیت زندگی، عملکرد شغلی و روابط بین فردی افراد بر جای می گذارند. در این میان، شناسایی عوامل محافظت کننده و مکانیزم های روان شناختی که می توانند از بروز یا تشدید این اختلالات جلوگیری کنند، از اهمیت بالایی برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی گرانه تاب آوری روان شناختی و راهبردهای تنظیم شناختی هیجان در پیش بینی و کاهش علائم اضطراب و افسردگی انجام شده است. سازه هایی نظیر تاب آوری به عنوان سپر دفاعی روان در برابر تنش ها، و تنظیم هیجان به عنوان ابزاری برای مدیریت واکنش های درونی، نقشی تعیین کننده در سلامت روان ایفا می کنند. این مقاله با بهره گیری از روش توصیفی و مروری بر پایگاه های داده معتبر، به بررسی متون، نظریه ها و پژوهش های پیشین پرداخته است. یافته های به دست آمده از تحلیل ادبیات پژوهش نشان می دهد افرادی که از راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان نظیر ارزیابی مجدد مثبت و تمرکز مجدد برنامه ریزی شده استفاده می کنند و همچنین از سطوح بالاتری از تاب آوری برخوردارند، به شکل معناداری علائم کمتری از اضطراب و افسردگی را تجربه می کنند. در مقابل، راهبردهای ناسازگارانه مانند فاجعه انگاری و نشخوار فکری، پیش بینی کننده قوی برای تشدید این اختلالات هستند. نتیجه گیری کلی پژوهش حاکی از آن است که آموزش مهارت های تنظیم هیجان و ارتقای سطح تاب آوری می تواند به عنوان یک مداخله پیشگیرانه و درمانی موثر در پروتکل های روان درمانی مورد استفاده قرار گیرد و تدوین برنامه های آموزشی مبتنی بر این دو مولفه برای جوامع هدف، امری ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، تنظیم شناختی هیجان ، اضطراب ، افسردگی ، سلامت روان.