تبیین کارکرد نقشه خوانی فعال، بازی وارسازی و یادگیری میدانی در جذاب سازی آموزش جغرافیا.

اهمیت این پژوهش از آن جا ناشی می شود که مطالعات اجتماعی از جمله دروسی است که نقشی مستقیم در تربیت شهروند مسئول، هویت مند و آگاه دارد. اگر این درس به شکلی غیرجذاب و کم اثر تدریس شود، بخش مهمی از ظرفیت تربیتی مدرسه در حوزه اجتماعی و فرهنگی تضعیف خواهد شد. در شرایط امروز، یادگیرندگان بیش از گذشته با رسانه های دیداری–شنیداری، محتوای تعاملی و تجربه محور درگیرند طبعا نسبت به روش های یکنواخت و صرفا توضیحی، استقبال کمتری نشان می دهند (مختاری و چناری، ۱۴۰۴؛ نیک نژاد و همکاران، ۱۴۰۲).ضرورت دیگر این پژوهش به چندبعدی بودن درس مطالعات اجتماعی بازمی گردد. این درس از ترکیب تاریخ، جغرافیا و جامعه شکل گرفته است و هر یک از این ابعاد، زبان آموزشی خاص خود را می طلبند. بنابراین، نمی توان با یک روش ثابت و یکسان همه بخش های آن را تدریس کرد. آموزش تاریخ نیازمند برانگیختن تخیل و بازسازی گذشته است؛ آموزش جغرافیا محتاج مشاهده، تحلیل فضایی و تجربه مکانی است؛ و آموزش اجتماعی نیازمند گفت وگو، تحلیل مسائل و مواجهه با موقعیت های زندگی واقعی است (حسینی و رحمانی، ۱۴۰۰؛ محمدی و احمدی، ۱۴۰۱؛ Egan, ۱۹۸۹).از جنبه کاربردی نیز معلمان نیازمند الگوهایی هستند که هم از پشتوانه نظری برخوردار باشد و هم در کلاس درس قابلیت اجرا داشته باشد. مقاله حاضر می کوشد با ترکیب یافته های نظری و پژوهشی، الگویی ارائه کند که برای معلمان و دانشجو-معلمان، راهنمایی عملی و در عین حال علمی باشد.