مطالعات اجتماعی از جمله دروس بنیادین در نظام آموزشی است که به طور هم زمان با سه ساحت مهم زندگی انسان، یعنی زمان، مکان و جامعه، ارتباط دارد

مطالعات اجتماعی از جمله دروس بنیادین در نظام آموزشی است که به طور هم زمان با سه ساحت مهم زندگی انسان، یعنی زمان، مکان و جامعه، ارتباط دارد. این درس، صرفا انتقال مجموعه ای از اطلاعات تاریخی، جغرافیایی و اجتماعی نیست، بلکه زمینه ای برای تربیت شهروند آگاه، مسئول، تحلیل گر و دارای هویت فردی و جمعی فراهم می آورد. از همین رو، کیفیت آموزش این درس می تواند آثار بلندمدتی بر فهم دانش آموزان از گذشته، محیط و مناسبات اجتماعی بر جای گذارد.با این حال، آموزش مطالعات اجتماعی در بسیاری از کلاس ها همچنان متکی بر روش های سنتی، کتاب محور و مبتنی بر حفظ مطالب است؛ شیوه ای که معمولا به مشارکت اندک دانش آموز، ضعف در درک مفهومی و کاهش انگیزش یادگیری می انجامد. در سال های اخیر، ژوهش های داخلی نشان داده اند که استفاده از ابزارهای نوین آموزشی، چندرسانه ای ها، بازی وارسازی و روش های تعاملی می تواند کیفیت یادگیری را بهبود بخشد و انگیزه یادگیرندگان را افزایش دهد (رضایی راد، رییسی و مهدوی سعیدآبادی، بی تا؛ مختاری و چناری، ۱۴۰۴؛ نیک نژاد و همکاران، ۱۴۰۲). از سوی دیگر، در منابع خارجی نیز بر نقش روایت، تجربه محوری و یادگیری چندرسانه ای در تعمیق فهم دانش آموزان تاکید شده است (Egan, ۱۹۸۹; Mayer, ۲۰۰۹).با توجه به ماهیت درونی مطالعات اجتماعی، لازم است برای هر یک از مولفه های آن، راهبردی متناسب انتخاب شود. تاریخ به سبب ارتباط با رویداد، شخصیت و هویت، ظرفیت بالایی برای روایت گری و قصه گویی دارد؛ جغرافیا با فضا، مکان، نقشه و مشاهده پیوند می یابد و بخش اجتماعی نیز به دلیل نزدیکی به زندگی واقعی، از فیلم، پادکست و گفت وگو بهره فراوان می برد (مختاری و چناری، ۱۴۰۴؛ محمدی و احمدی، ۱۴۰۱). از این منظر، جذاب سازی آموزش مطالعات اجتماعی نه یک اقدام تزئینی، بلکه ضرورتی علمی و تربیتی است.