حقیقت محبت، رابطه ای اتحادی است که محب را با محبوب متحد و یگانه می سازد

حقیقت محبت، رابطه ای اتحادی است که محب را با محبوب متحد و یگانه می سازد؛ جذبه ای است از جذبات محبوب که محب را به سوی خویش فرامی خواند؛ و به مقدار جذبه ای که او را به خود می کشاند، از وجود محب، چیزی محو و نابود می سازد. پس میان جذبه محبوب و فنای محب، رابطه ای است مستقیم که اولین بار از وجود محب، صفاتش را قبض می کند؛ سپس ذات او را به قبضه قدرت خویش از او می رباید و ذاتی که شایستگی اتصاف به صفات خویش را دارد، بدو ارزانی می دارد (کاشانی، ۱۳۷۲، ص ۴۰۶).غزالی، حب را چنین تعریف می کند: «حب عبارت است از میل طبع به شیئی که در ادراکش لذت است.» (غزالی، ۱۳۷۵، ج۴، ص۲۷۵).