تحول پارادایم آموزشی: گذار از تخته سیاه به هوش مصنوعی و چالش های بومی در نظام آموزشی ایران

ادغام هوش مصنوعی در سیستم های آموزشی، نشان دهنده یک دگرگونی پارادایمی از روش های سنتی تدریس است که نماد آن تخته سیاه است، به سوی محیط های یادگیری هوشمند و تطبیق پذیر است. این پژوهش به بررسی سیر تحول ابزارهای آموزشی می پردازد؛ حرکتی از دریافت منفعلانه دانش از طریق تخته سیاه به سمت رویکردهای تعاملی، شخصی سازی شده و مبتنی بر داده که توسط هوش مصنوعی ممکن شده اند. این مطالعه بر پیامدهای این گذار در بافت آموزشی ایران تمرکز دارد و چالش ها و فرصت های ساختاری، فرهنگی و فناورانه آن را تحلیل می کند. با استفاده از روش تحقیق ترکیبی (کیفی و کمی)، شامل مرور ادبیات داخلی و مطالعه موردی بین المللی، موانع کلیدی مانند کمبود زیرساخت، مقاومت معلمان و نگرانی های اخلاقی مربوط به حریم خصوصی داده ها شناسایی شده اند. یافته ها نشان می دهند که اگرچه هوش مصنوعی پتانسیل قابل توجهی برای یادگیری شخصی سازی شده و کارایی اداری دارد، اجرای موفق آن در ایران مستلزم یک استراتژی اصلاحی جامع است که شامل آموزش معلمان، توسعه زیرساخت و ایجاد مدل های هوش مصنوعی پاسخگو به فرهنگ بومی باشد. این مطالعه با ارائه توصیه هایی برای سیاست گذاران به پایان می رسد تا اکوسیستمی را پرورش دهند که پیشرفت فناورانه را با یکپارچگی پداگوژیک تعادل بخشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، تخته سیاه ، یادگیری شخصی سازی شده ، تحول دیجیتال ، نظام آموزشی ایران ، پداگوژی هوشمند ، داده کاوی آموزشی.