بررسی ارتباط تکالیف مهارت محور در تقویت تعاملات آموزشی و بهبود مدیریت کلاس درس
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 93
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CONFTRA02_593
تاریخ نمایه سازی: 6 تیر 1405
چکیده مقاله:
هدف پژوهش حاضر بررسی ارتباط تکالیف مهارت محور در تقویت تعاملات آموزشی و بهبود مدیریت کلاس درس است. در این پژوهش تلاش شد نقش تکالیفی که بر مهارت آموزی، مشارکت فعال و کاربرد آموخته ها تاکید دارند، در فضای آموزشی کلاس بررسی شود. روش پژوهش به صورت توصیفی تحلیلی انجام گرفت و اطلاعات لازم از طریق مطالعه منابع علمی، مشاهده روند یادگیری و تحلیل رفتارهای آموزشی دانش آموزان گردآوری شد. روند پژوهش بدین گونه بود که ابتدا مفهوم و ویژگی های تکالیف مهارت محور شناسایی شد و سپس تاثیر آن ها بر تعامل معلم و دانش آموز، همکاری گروهی و نظم کلاسی مورد بررسی قرار گرفت. در این تحقیق، تکالیف مهارت محور به عنوان فعالیت هایی تعریف شدند که دانش آموز را از وضعیت منفعل خارج کرده و او را درگیر تفکر، حل مسئله و انجام فعالیت های عملی می کنند. مدل تحلیل مطالب بر پایه بررسی ارتباط میان سه مولفه اصلی یعنی نوع تکلیف، میزان تعامل آموزشی و کیفیت مدیریت کلاس درس استوار بود. یافته های پژوهش نشان داد استفاده از تکالیف مهارت محور باعث افزایش انگیزه یادگیری و مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند آموزش می شود و همچنین ارتباط میان معلم و دانش آموز را تقویت کرده و فضایی صمیمی تر و پویا تر در کلاس ایجاد می کند. نتایج نشان داد که نقش فعال دانش آموزان در انجام تکالیف، مسئولیت پذیری و خودنظمی آنان را افزایش می دهد و این امر به معلم کمک می کند تا کلاس را با آرامش، نظم و اثربخشی بیشتری مدیریت کند. افزون براین، تکالیف مهارت محور بستر همکاری گروهی، گفت وگو، تبادل نظر و یادگیری عمیق تر را فراهم می سازند و می توانند یکی از راهکارهای موثر برای کاهش بی نظمی های کلاسی و ارتقای کیفیت آموزش باشند. در مجموع می توان نتیجه گرفت که تکالیف مهارت محور با ایجاد مشارکت بیشتر، تقویت تعاملات آموزشی و بهبود رفتارهای یادگیری، نقش مهمی در مدیریت موفق کلاس درس ایفا می کنند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
اکرم یوسفی
نویسنده اول
افسانه سام پور
نویسنده دوم
مرضیه کیانی شیخ آبادی
نویسنده سوم
فاطمه عیاری
نویسنده چهارم