. تحلیل اثر مدیریت انرژی به جای مدیریت زمان

این مسئله نیز توجه کرد که الگوی توسعه خلاقیت حرکتی تنها در صورتی اثربخش خواهد بود که به شرایط واقعی مدارس توجه داشته باشد. یافته ها نشان دادند که محدودیت هایی مانند کمبود فضا، تجهیزات ناکافی، جمعیت زیاد کلاس ها و زمان محدود آموزش از جمله موانع اجرایی مهم هستند. با این حال، پژوهش نشان داد که این موانع اگرچه مهم اند، اما لزوما مانع مطلق نیستند. معلمانی که از دانش طراحی فعالیت، انعطاف در استفاده از فضا و ابزارهای ساده، و توانایی مدیریت گروهی برخوردارند، می توانند حتی در شرایط نه چندان مطلوب نیز فرصت هایی برای بروز خلاقیت ایجاد کنند. این نتیجه نشان می دهد که سیاست گذاری آموزشی باید هم زمان دو مسیر را دنبال کند: از یک سو بهبود شرایط ساختاری و امکانات مدارس، و از سوی دیگر توانمندسازی معلمان برای استفاده خلاقانه از امکانات موجود.از منظر کاربردی، نتیجه گیری پژوهش حاضر بر ضرورت ارائه و اجرای یک الگوی بومی، منسجم و عملی برای توسعه خلاقیت حرکتی تاکید دارد. این الگو باید میان عناصر مختلفی چون معلم، دانش آموز، برنامه درسی، محیط یادگیری، روش تدریس، ارزشیابی و مدیریت مدرسه پیوند برقرار کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که هیچ یک از این عناصر به تنهایی کافی نیستند، بلکه اثرگذاری زمانی حاصل می شود که این مولفه ها در چارچوبی هماهنگ عمل کنند. برای مثال، معلم خلاق بدون برنامه درسی منعطف یا در محیطی فاقد حمایت مدیریتی، با محدودیت روبه رو خواهد شد؛ همان طور که وجود برنامه درسی مناسب بدون معلم توانمند نیز به نتیجه مطلوب نخواهد رسید. بنابراین، توسعه خلاقیت حرکتی یک فرایند سیستمی است و باید به صورت یکپارچه دیده شود.در جمع بندی نهایی می توان گفت که پژوهش حاضر نشان داد خلاقیت حرکتی یکی از ظرفیت های مهم و کمتر بهره برداری شده درس تربیت بدنی مدارس است. این ظرفیت می تواند در خدمت رشد مهارت های حرکتی، توانایی حل مسئله، اعتمادبه نفس، همکاری اجتماعی، انگیزش برای فعالیت بدنی و شکل گیری نگرش مثبت نسبت به یادگیری قرار گیرد. الگوی پیشنهادی پژوهش بر این اساس شکل گرفته است که توسعه خلاقیت حرکتی از طریق تعامل میان معلم تسهیل گر، محیط حمایتگر، فعالیت های باز و متنوع، برنامه درسی انعطاف پذیر، ارزشیابی فرایندمحور و پشتیبانی ساختاری مدرسه امکان پذیر می شود. در نتیجه، پیشنهاد می شود مسئولان آموزشی، برنامه ریزان درسی و مدیران مدارس، خلاقیت حرکتی را به عنوان یکی از محورهای ارتقای کیفیت تربیت بدنی در نظر بگیرند و زمینه آموزش، اجرا و ارزشیابی آن را در مدارس فراهم سازند.بر این پایه، نتیجه گیری اصلی پژوهش آن است که اگر تربیت بدنی مدارس از قالب سنتی و