مدیریت پیش گیرانه زیرساخت های سبز شهری مبتنی بر هوش مصنوعی و نقش آن در ارتقای تاب آوری زیست محیطی شهرداری شیراز

با افزایش نرخ شهرنشینی و تشدید پیامدهای تغییرات اقلیمی، زیرساخت های سبز شهری به عنوان ارکان حیاتی تاب آوری اکولوژیک، با چالش های جدی مواجه شده اند. مدیریت سنتی و واکنشی در نگهداری این زیرساخت ها، نه تنها هزینه های عملیاتی بالایی را بر شهرداری ها تحمیل می کند، بلکه در پیش گیری از تخریب های زیست محیطی نیز ناکارآمد است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش راهبردی هوش مصنوعی (AI) در مدیریت پیش گیرانه زیرساخت های سبز، به بررسی این فناوری به عنوان بستری برای ارتقای تاب آوری زیست محیطی در کلان شهر شیراز می پردازد. روش شناسی این تحقیق مبتنی بر رویکرد توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری مدل های یادگیری ماشین (Machine Learning) و تحلیل های پیش بینی گر در حوزه هایی نظیر آبیاری هوشمند، پایش سلامت پوشش گیاهی و تحلیل داده های ماهواره ای، می تواند منجر به کاهش قابل توجه مصرف منابع، پیش گیری از آفات و در نهایت افزایش پایداری و تاب آوری فضای سبز در برابر تنش های محیطی گردد. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که استقرار یک نظام مدیریت داده محور در معاونت خدمات شهری شهرداری شیراز، نه تنها موجب ارتقای بهره وری اقتصادی و کاهش هزینه های مبادله می گردد، بلکه ظرفیت پاسخگویی سیستم مدیریت شهری را در مواجهه با بحران های اقلیمی به طور چشمگیری تقویت می کند. در پایان، راهکارهایی جهت بومی سازی زیرساخت های دیجیتال و پیوند میان مدیریت اجرایی و فناوری های نوظهور پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مدیریت پیش گیرانه ، زیرساخت سبز ، تاب آوری زیست محیطی ، شهرداری شیراز ، مدیریت شهری هوشمند.