نقش هوشمندسازی در ارتقای مدیریت بحران در مدیریت شهری: مطالعه موردی شهرداری شیراز

هدف این پژوهش بررسی نقش هوشمندسازی در ارتقای مدیریت بحران در شهرداری شیراز است. در این تحقیق، ابتدا با استفاده از روش توصیفی-پیمایشی و از طریق نمونه گیری تصادفی ساده، اطلاعات از ۲۰۰ نفر از کارکنان شهرداری شیراز جمع آوری شد. ابزار پژوهش پرسشنامه ای با روایی و پایایی تاییدشده بود. تحلیل داده ها با استفاده از مدل رگرسیون چندگانه خطی انجام شد. نتایج نشان داد که فناوری های هوشمند تاثیر معناداری در بهبود پاسخگویی به بحران ها (β₁=۰.۷۵)، افزایش تاب آوری (β₂=۰.۶۷)، بهبود هماهنگی میان نهادها (β₃=۰.۶۱) و کاهش خسارات (β₄=۰.۸۰) دارند. این یافته ها نشان می دهند که به کارگیری فناوری های هوشمند مانند اینترنت اشیاء و تحلیل داده های بزرگ در مدیریت بحران می تواند کارایی مدیریت بحران شهری را بهبود بخشیده و تاب آوری را در برابر بحران ها افزایش دهد. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود که شهرداری شیراز به توسعه زیرساخت های دیجیتال، آموزش نیروی انسانی و تقویت همکاری های بین نهادی پرداخته تا از ظرفیت های فناوری های نوین در مدیریت بحران بهره برداری بیشتری داشته باشد.

کلیدواژه ها:

هوشمندسازی ، مدیریت بحران ، شهرداری شیراز ، رگرسیون چندگانه ، تاب آوری.