ارزیابی آمادگی شهرداری شیراز در هوشمندسازی اسکان اضطراری و مدیریت بحران شهری

این پژوهش به ارزیابی آمادگی شهرداری شیراز در زمینه هوشمندسازی اسکان اضطراری و مدیریت بحران شهری پرداخته است. هدف اصلی تحقیق شناسایی میزان آمادگی شهرداری و تاثیر عوامل مختلفی همچون زیرساخت های فناورانه، هماهنگی بین سازمانی، و مهارت نیروی انسانی بر این آمادگی بود. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و از نوع پیمایشی بود که جامعه آماری شامل کارشناسان و مدیران مرتبط با مدیریت بحران در شهرداری شیراز بود و ۱۸۰ نفر به روش نمونه گیری ترکیبی هدفمند و طبقه ای انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه محقق ساخته با روایی محتوایی و سازه و پایایی مناسب (α=۰.۸۹) بود. تحلیل داده ها با استفاده از مدل های رگرسیونی انجام شد. یافته ها نشان داد که سطح آمادگی شهرداری شیراز در زمینه هوشمندسازی اسکان اضطراری پایین تر از حد مطلوب است. نتایج مدل رگرسیونی نشان داد که هماهنگی بین سازمانی (β=۰.۴۲) و مهارت نیروی انسانی (β=۰.۳۵) بیشترین تاثیر را در افزایش آمادگی دارند. همچنین شکاف های موجود در زیرساخت ها و بهره برداری از فناوری های هوشمند به طور معناداری بر سطح آمادگی تاثیرگذار بوده است. این نتایج نشان دهنده نیاز به اصلاحات اساسی در رویکردها و زیرساخت های مدیریت بحران شهری است. در نهایت، پژوهش بر لزوم طراحی سامانه های یکپارچه و تقویت هماهنگی بین سازمانی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

آمادگی شهرداری ، هوشمندسازی ، اسکان اضطراری ، مدیریت بحران شهری