بررسی نقش شاخص های ارزیابی عملکرد در ارتقای تاب آوری مدیریتی مناطق شهرداری شیراز

این پژوهش با هدف بررسی نقش شاخص های ارزیابی عملکرد در ارتقای تاب آوری مدیریتی مناطق شهرداری شیراز در حوزه تلفیقی مدیریت بحران، پدافند غیرعامل و HSE انجام شد. مسئله اصلی پژوهش آن است که نبود شاخص های شفاف، بومی و سنجش پذیر برای ارزیابی عملکرد مدیران مناطق، می تواند موجب کاهش عینیت در قضاوت مدیریتی و تضعیف آمادگی و پاسخ پذیری سازمانی در شرایط عادی و بحرانی شود. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل مدیران، معاونان و کارشناسان مرتبط در مناطق یازده گانه شهرداری شیراز و واحدهای ستادی بود که داده های مورد نیاز از طریق پرسشنامه محقق ساخته گردآوری و با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی ساده و چندگانه تحلیل شد. یافته ها نشان داد که بین شاخص های ارزیابی عملکرد و تاب آوری مدیریتی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و مدل نهایی رگرسیون چندگانه توانست بخش معناداری از تغییرات تاب آوری مدیریتی را تبیین کند (R²=۰.۶۱). همچنین، ابعاد مدیریت ریسک و ایمنی (β=۰.۳۹)، آموزش و مانور (β=۰.۲۷)، آمادگی و برنامه ریزی (β=۰.۲۴)، مستندسازی و نظارت (β=۰.۱۹) و هماهنگی و مشارکت (β=۰.۱۷) تاثیر مثبت و معناداری بر تاب آوری مدیریتی داشتند. بر این اساس، استقرار نظام ارزیابی عملکرد مبتنی بر شاخص های عملیاتی و بومی می تواند به بهبود کیفیت تصمیم گیری، افزایش پاسخ گویی مدیریتی و تقویت تاب آوری مدیریتی مناطق شهرداری شیراز منجر شود.

کلیدواژه ها:

ارزیابی عملکرد ، تاب آوری مدیریتی ، مدیریت بحران ، پدافند غیرعامل ، HSE.