اختلال کم توجهی_ بیش فعالی ADHD در کودکان

اختلال کم توجهی-بیش فعالی (ADHD) یکی از شایع ترین اختلالات عصبی-رشدی دوران کودکی است که با علائمی نظیر بی توجهی، تکانشگری و بیش فعالی نمود می یابد و عملکرد تحصیلی و اجتماعی کودک را مختل می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ابعاد مختلف این اختلال، از جمله علل زمینه ای، نقش تعاملات خانوادگی و راهکارهای درمانی مبتنی بر بازی درمانی صورت گرفته است. روش تحقیق در این مطالعه مروری بوده و با بررسی منابع معتبر روان شناختی، فرضیات مربوط به تاثیر مستقیم سبک های فرزندپروری بر شدت علائم و نقش کلیدی مداخلات غیردارویی مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد که علل این اختلال ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی است؛ با این حال، رویکرد درمانی چندوجهی که بر آموزش والدین و به کارگیری بازی های ساختاریافته برای افزایش بازه توجه تمرکز دارد، بیشترین میزان موفقیت را در کاهش رفتارهای تکانشی و بهبود تعاملات اجتماعی کودکان داشته است. نتایج حاکی از آن است که خانواده هایی که از الگوهای انضباطی مثبت و محیط های غنی شده بهره می برند، موفقیت چشمگیری در کنترل علائم کودک کسب کرده اند. این مطالعه تاکید می کند که مدیریت ADHD فراتر از درمان دارویی، نیازمند مشارکت فعال خانواده و آموزش مهارت های شناختی به کودک است. در نهایت، تلفیق بازی های آموزشی و حمایت های محیطی به عنوان راهکاری موثر برای ارتقای عملکرد کودکان بیش فعال پیشنهاد می شود که می تواند شکاف موجود بین توانمندی های بالقوه کودک و عملکرد بالفعل او را به طور قابل توجهی پر کند.

کلیدواژه ها:

اختلال ، بیش فعالی ، عملکرد تحصیلی ، ژنتیکی ، خانواده