بینامتنی به عنوان یک فرآیند شناختی: آشکارسازی طنین روانشناختی در ادبیات، سینما و تبلیغات

این مقاله یک چارچوب تحلیل متنی شناختی-عاطفی را توسعه می دهد تا توضیح دهد که چگونه ارجاعات بینامتنی توسط مخاطبان به صورت شناختی تشخیص داده شده و از نظر احساسی پردازش می شوند. این چارچوب با ادغام روانکاوی فرویدی، نظم نمادین لاکانی و مدل های شناختی مانند ترکیب مفهومی، یک فرآیند چهار مرحله ای را مشخص می کند: تشخیص نشانه، فعال سازی طرحواره، ترکیب مفهومی و ارزیابی عاطفی که توضیح می دهد چگونه ارجاعات بینامتنی باعث ایجاد تشخیص ناخودآگاه، تفسیر آگاهانه و مذاکره هویت می شوند. این مطالعه به جای اینکه بینامتنیت را به عنوان یک پدیده صرفا متنی در نظر بگیرد، آن را در فرآیندهای حافظه، پاسخ عاطفی و شکل گیری هویت قرار می دهد. مطالعات موردی از ادبیات (جنایت و مکافات)، سینما (آغاز و جوکر) و تبلیغات (شما نمی توانید ما را متوقف کنید) نشان می دهد که چگونه بینامتنیت به عنوان یک مکانیسم روانشناختی و شناختی عمل می کند که معناسازی و تعلق فرهنگی را شکل می دهد. این چارچوب زمینه را برای مطالعات تجربی آینده در مورد دریافت بینامتنی فراهم می کند و در عین حال یک مدل بین رشته ای از تحلیل متنی را پیش می برد که ابعاد شناختی و عاطفی تعامل فرهنگی را برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

بینامتنی ، ادراک شناختی ، روانکاوی ، نشانه شناسی ، شکل گیری هویت