بررسی رابطه نشخوار ذهنی با کیفیت زندگی با توجه به نقش تعدیل گر احساس تنهایی در سالمندان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه نشخوار ذهنی با کیفیت زندگی سالمندان شهر اصفهان با توجه به نقش تعدیل گر احساس تنهایی انجام شد.روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری مورد نظر در این پژوهش کلیه سالمندان شهر اصفهان بودند که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان ۳۰۱ نفر به عنوان نمونه به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. به منظور جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های احساس تنهایی راسل (۱۹۹۶)، نشخوار ذهنی هوکسما و مارو (۱۹۹۱) و کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (۱۹۹۲) استفاده شد. سپس داده ها با روش مدل سازی معادلات ساختاری واریانس محور مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد ضرایب اثر ۵۳۹/۰- و ۵۴۰/۰- در سطح اطمینان ۹۵% معنادار بوده و تاثیر نشخوار ذهنی بر کیفیت زندگی سالمندان تایید گردید. همچنین ضریب اثر ۱۵۰/۰ مربوط به نقش تعدیل کنندگی احساس تنهایی در رابطه بین نشخوار ذهنی و کیفیت زندگی سالمندان شهر اصفهان تایید گردید می توان نتیجه گرفت افزایش احساس تنهایی باعث افزایش تاثیر نشخوار ذهنی بر کیفیت زندگی سالمندان شهر اصفهان می گردد و یا به عبارتی دیگر احساس تنهایی تاثیر نشخوار ذهنی بر کیفیت زندگی سالمندان شهر اصفهان را تقویت می کند.

کلیدواژه ها:

نشخوار ذهنی ، کیفیت زندگی ، احساس تنهایی ، سالمندان