الگوی ساختاری روابط دلبستگی ناایمن با علائم اختلال شخصیت مرزی: نقش واسطه ای تنظیم شناختی هیجان

هدف: پژوهش حاضر با هدف آزمون الگوی ساختاری روابط بین سبک های دلبستگی ناایمن (اضطرابی و اجتنابی) و علائم اختلال شخصیت مرزی با میانجی گری راهبردهای تنظیم شناختی هیجان (ارزیابی مجدد و فرونشانی) انجام شد. روش: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه های شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از میان آنان ۴۰۰ نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان پرسشنامه های سبک دلبستگی بزرگسالان (RAAS)، پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (CERQ) و پرسشنامه علائم اختلال شخصیت مرزی (STB) را تکمیل کردند. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری با نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که سبک دلبستگی اضطرابی (β=۰.۲۸, p<۰.۰۱) و سبک دلبستگی اجتنابی (β=۰.۲۳, p<۰.۰۱) اثر مستقیم و مثبت بر علائم اختلال شخصیت مرزی دارند. همچنین، راهبرد ارزیابی مجدد به طور منفی و راهبرد فرونشانی به طور مثبت نقش میانجی گر معناداری در روابط بین سبک های دلبستگی ناایمن و علائم اختلال شخصیت مرزی ایفا کردند. مدل نهایی از برازش مطلوبی برخوردار بود (CFI=۰.۹۲, RMSEA=۰.۰۷). نتیجه گیری: یافته ها حاکی از آن است که سبک های دلبستگی ناایمن از طریق تاثیرگذاری بر راهبردهای تنظیم شناختی هیجان (به ویژه کاهش ارزیابی مجدد و افزایش فرونشانی) به علائم اختلال شخصیت مرزی منجر می شوند. این یافته ها بر اهمیت مداخلات مبتنی بر بهبود راهبردهای سازگارانه تنظیم هیجان در جمعیت دارای علائم اختلال شخصیت مرزی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ناایمن ، اختلال شخصیت مرزی ، تنظیم شناختی هیجان ، ارزیابی مجدد ، فرونشانی