شناسایی و اولویت بندی موانع هوشمندسازی مدارس ابتدایی شهرستان دماوند

پژوهش حاضر با هدف شناسایی و اولویت بندی موانع و چالش های هوشمندسازی مدارس مقطع ابتدایی شهرستان دماوند انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی معلمان مدارس ابتدایی شهرستان دماوند در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ به تعداد ۵۰۰ نفر بود که بر اساس فرمول کوکران، ۱۵۱ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد موانع هوشمندسازی مدارس شاهی (۱۳۹۴) شامل ۲۷ سوال بود. روایی پرسشنامه با استفاده از نظر خبرگان و پایایی آن از طریق ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی شامل آزمون کولموگروف اسمیرنوف، آزمون t تک نمونه ای و آزمون فریدمن در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد موانع فردی انسانی، اقتصادی، فرهنگی آموزشی و زیرساختی فنی از مهم ترین چالش های هوشمندسازی مدارس ابتدایی شهرستان دماوند هستند. همچنین نتایج آزمون فریدمن نشان داد موانع فردی انسانی در رتبه نخست و موانع زیرساختی فنی در رتبه های بعدی قرار دارند. بر اساس نتایج، توسعه آموزش های تخصصی فناوری، تامین زیرساخت های ارتباطی، حمایت مالی و ارتقای فرهنگ استفاده از فناوری اطلاعات می تواند زمینه تحقق مدارس هوشمند را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

هوشمندسازی مدارس ، مدارس هوشمند ، مدیریت آموزشی ، فناوری اطلاعات ، آموزش ابتدایی ، موانع هوشمندسازی