رابطه میزان نظم در خانواده و میزان نشاط اجتماعی در زنان شاغل شهر تهران

با توجه به تحولات ساختاری و کارکردی خانواده در جوامع معاصر، خانواده همچنان به عنوان مهم ترین نهاد اجتماعی و مرکز سازماندهی روانی و اجتماعی افراد نقش اساسی خود را حفظ کرده است. در این میان، حضور روزافزون زنان در عرصه های اجتماعی و اشتغال در بازار کار، موجب شکل گیری الگوهای جدیدی از نظم خانوادگی شده است؛ به گونه ای که زنان شاغل علاوه بر ایفای نقش های سنتی خانوادگی، با الزامات و قوانین محیط کار نیز مواجه اند. از سوی دیگر، نشاط اجتماعی به عنوان یکی از شاخص های مهم توسعه یافتگی جوامع، مورد توجه پژوهش های اجتماعی و روان شناختی قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میزان نظم در خانواده و نشاط اجتماعی در میان زنان شاغل متاهل شهر تهران انجام شده است. روش تحقیق از نوع پیمایشی بوده و جامعه آماری شامل زنان شاغل متاهل (۲۰ تا ۵۰ سال) ساکن شهر تهران در سال ۱۴۰۰ می باشد. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران ۳۸۳ نفر برآورد شده و نمونه ها به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شده اند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه محقق ساخته برای سنجش نظم در خانواده و پرسشنامه شادکامی آکسفورد برای سنجش نشاط اجتماعی بوده است. یافته های پژوهش نشان داد بین میزان نظم در خانواده و نشاط اجتماعی رابطه ای مثبت، مستقیم و معنادار (r = ۰.۳۷۸) وجود دارد. همچنین ابعاد نظم شامل هم بختی، همگامی، همدلی و همفکری نیز با نشاط اجتماعی رابطه مثبت و معناداری داشته اند. نتایج تحلیل واریانس یک طرفه نشان داد که بین سطح تحصیلات و میزان نظم در خانواده تفاوت معناداری وجود دارد، در حالی که بین سن و تحصیلات با نشاط اجتماعی و همچنین بین سن و نظم در خانواده تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که ۱۴.۱ درصد از واریانس نشاط اجتماعی توسط متغیرهای مستقل تبیین می شود و از میان آن ها، متغیر نظم در خانواده (β = ۰.۳۳۸) و میزان درآمد (β = ۰.۱۴۵) قادر به پیش بینی معنادار نشاط اجتماعی هستند، در حالی که سن، میزان تحصیلات و تعداد فرزندان نقش معناداری در پیش بینی این متغیر ندارند.

کلیدواژه ها:

نظم در خانواده ، نشاط اجتماعی ، زنان شاغل