اثربخشی فرزندپروری طرحواره محور براحساس طردشدگی وتنظیم هیجان در نوجوانان دارای نشانگان اضطراب

پژوهش حاضر جهت بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری مبتنی بر طرحواره برتنظیم هیجان و ادراک طرد در نوجوانان با نشانگان اضطراب صورت گرفت. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را دانش آموزان نوجوان در شهرشاهروددر سال ۱۴۰۲ تشکیل دادندکه با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۳۰ نفر به عنوان گروه نمونه انتخاب شدند.وبه صورت تصادفی دردوگروه ازمایش کنترل جایگزین شدند. جهت جمع آوری داده ها از مقیاس های تنظیم هیجانی گروس و همکاران (۲۰۰۳) و ادراک طرد رونرو همکاران (۲۰۰۵) ونشانگان اضطراب اسپنس(۱۹۹۸) استفاده شد.مقیاسها دارای روایی وپایایی بودو جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ و روش تحلیل کواریانس چندمتغیری استفاده شد. شرکت کنندگان تحت اموزش فرزندپروری در۸جلسه نوددقیقه ای برگرفته ازبرنامه درمانی یانگ قرارگرفته وگروه کنترل بدون مداخله درمانی ازمون شدند.ودرنهایت بعد از پس ازمون واخذ تستها به جهت رعایت موازین اخلاقی گروه کنترل هم تحت اموزش قرارگرفت . بود.نتایج حاکی ازان بودکه تاثیراموزش فرزندپروری برتنظیمی هیجان وادراک طرد مشهودست. در نهایت باتوجه به یافته ها می توان گفت با تاثیراموزش برمولفه های ذکرشده درنوجوانان دارای نشانگان اضطراب رامیتوان اثربخش دانست.

کلیدواژه ها:

آموزش فرزندپروری ، خود هیجانی ، واکنش پذیری ، ادراک طرد