اثربخشی برنامه اموزش مبتنی براگاهی ذهنی براحساس گناه و سوادسلامت روان واضطراب مادران دارای فرزند اتیسم

پژوهش حاضر با هدف اثربخشی برنامه اموزش مبتنی براگاهی ذهنی براحساس گناه و سوادسلامت روان واضطراب مادران دارای فرزند اتیسم انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش مادران دارای فرزنداتیسم مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر شاهرود در سال ۱۴۰۳ بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۳۰ نفر به عنوان گروه نمونه انتخاب ودردوگروه قرارگرفتند. جهت جمع آوری داده ها از مقیاس مقیاس احساس گناه جونزو پرسشنامه سواد سلامت روان اکانر(۲۰۱۵) مقیاس استرس ادراک شده کوهن . جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ و روش تحلیل کواریانس چندمتغیری استفاده شد. سطح معناداری همه آزمون ها ۰۵/۰ بود. نتایج نشان داد استفاده ازاموزش ذهن اگاهی بربهبود اضطراب,حس گناه وسوادسلامن روان دراین مادران موثرمیباشد

کلیدواژه ها:

اموزش مبتنی برذهن اگاهی ، ، احساس گناه ، سوادسلامت روان ، اضطراب