پیش بین حل مسئله دردانشجویان براساس خودکارآمدی و ذهن آگاهی

هدف پژوهش حاضر، تعیین سهم خودکارآمدی و ذهن آگاهی در پیش بینی توانایی حل مسئله دانشجویان بود. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانشجویان دانشگاه ملی سیستان و بلوچستان به تعداد ۲۱۲۱۷نفر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ در شهر زاهدان بودند. حجم نمونه باروش نمونه گیری در دسترس بود، که ۲۷۰ نفر انتخاب شدند و از بین آن ها ۱۵۰ نفر پسر و ۱۲۰ نفر دختر تقسیم بندی شدند. ابزار گرد آوری داده های پژوهش شامل پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شوارتز و جرسلم ، پرسشنامه ذهن آگاهی فرایبورگ و پرسشنامه حل مسئله هپتر و پترسون بود. داده ها به روش همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با استفاده از نرم افزارهای اموس و اس پی اس اس ویرایش ۲۶ انجام شد. نتایج نشان داد که بین خودکارآمدی و ذهن آگاهی با توانایی حل مسئله رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (P<۰.۰۱). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که خودکارآمدی و ذهن آگاهی در مجموع ۳۹ درصد از واریانس توانایی حل مسئله را پیش بینی می کنند. در این میان، خودکارآمدی سهم بیشتری در پیش بینی حل مسئله داشت. یافته ها حاکی از آن است که تقویت مولفه های خودکارآمدی و آموزش مهارت های ذهن آگاهی می تواند به بهبود سبک های حل مسئله دانشجویان منجر شود؛ لذا پیشنهاد می شود کارگاه های آموزشی مبتنی بر این متغیرها برای دانشجویان برگزار گردد.

کلیدواژه ها:

حل مسئله ، خودکارآمدی ، ذهن آگاهی ، دانشجویان.