نقش مهارت های تنظیم هیجان در کاهش علائم اضطراب کودکان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مهارت های تنظیم هیجان در کاهش اضطراب کودکان دبستانی انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده ها توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری را کودکان دبستانی شهر زنجان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تشکیل می دادند. نمونه پژوهش شامل ۱۰۰ نفر بود که به روش خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه تنظیم هیجان کودکان و مقیاس اضطراب اسپنس کودکان استفاده گردید. داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که میان راهبردهای تنظیم هیجان سازگارانه با اضطراب کودکان همبستگی منفی و معنادار وجود دارد که در این میان قوی ترین همبستگی مربوط به ارزیابی مجدد مثبت با ضریب ۴۲/۰- بود. در مقابل، میان راهبردهای ناسازگارانه با اضطراب همبستگی مثبت و معنادار مشاهده گردید که قوی ترین آن مربوط به فاجعه سازی با ضریب ۵۳/۰+ بود. نتایج رگرسیون نشان داد سه راهبرد ارزیابی مجدد مثبت، فاجعه سازی و پذیرش در مجموع ۳۶.۴ درصد از واریانس اضطراب را تبیین می کنند که در این میان ارزیابی مجدد مثبت با ضریب بتای ۴۲/۰- قوی ترین پیش بین کاهش اضطراب بود. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که مهارت های تنظیم هیجان به ویژه ارزیابی مجدد شناختی نقش تعیین کننده ای در کاهش اضطراب کودکان دارند. طراحی برنامه های آموزش تنظیم هیجان در مدارس و آموزش والدین می تواند گام موثری در پیشگیری و کاهش اضطراب دوران کودکی باشد.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، اضطراب کودکان ، ارزیابی مجدد شناختی ، فاجعه سازی ، کودکان دبستانی