رابطه سبک های یادگیری و شناختی و خودشکوفایی مدلسازی ساختاری سبک های شناختی و پیشرفت تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ی سبک های یادگیری و شناختی با خودشکوفایی و پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان دوره متوسطه دوم اراک (سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲) انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۲۰ نفر از دانش آموزان به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های سبک های یادگیری کلب، سبک های شناختی ویتکین، پرسشنامه خودشکوفایی اهواز و معدل تحصیلی بود که روایی آن ها تایید و پایایی آن ها با آلفای کرونباخ بین ۰.۷۹ تا ۰.۹۱ به دست آمد. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS نشان داد که مدل پیشنهادی برازش مطلوبی دارد. نتایج حاکی از آن است که سبک های یادگیری و شناختی تاثیر مستقیم و معناداری بر خودشکوفایی و پیشرفت تحصیلی دارند و خودشکوفایی نقش میانجی در این رابطه ایفا می کند. به ویژه، سبک یادگیری «تجربه ی عینی» و سبک شناختی «مستقل از زمینه» پیش بین کننده های قوی تری برای خودشکوفایی بودند. این یافته ها پیشنهاد می کنند که توجه به تنوع سبک های یادگیری و تقویت خودشکوفایی می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان در محیط های آموزشی مشابه منجر شود.

کلیدواژه ها:

سبک یادگیری ، شناختی ، خودشکوفایی ، مدلسازی ساختاری ، سبک های شناختی ، پیشرفت تحصیلی