تلقی عارفان واصل و صوفیان صافی از مفهوم لقاءالله در پرتو آیه ۱۱۰ سوره مبارکه کهف

گوهر و محور علم عرفان نظری که در زمره نفیس ترین و مطبوع ترین معارف عرشی و بشری به شمار می رود و از فجر آفرینش و اهباط بشر در این دیر شش جهت ، تا روزگار پر افت و خیز ما ، مصباح جان انسان های صیقل خورده و آفاق و انفس دیده را به زیت عشق، مشغل ساخته است ، وجود صرف و مطلق وجود که همان حضرت حق تبارک و تعالی است، می باشد و ماسوای حق تعالی یعنی همه ممکنات از ایوان ملکوت تا زندان ناسوت نیز، اسماء ، صفات ، حیثیات و تجلیات آن بحر نور و شمس طهور ، محسوب می شوند.اهل طریق و ارباب تحقیق ، نیک بختی انسان را در سلوک الی الله و نشستن بر سریرلقای حق تعالی می دانند و کمال اتفاق نظر را دارند که انسان این شاه بیت غزل آفرینش و به تعبیر جناب محیی الدین : کون جامع، زمانی با سعادت و توفیق ، قرین و هم آغوش می شود که پای جان را در جاده بی پایان و پر سنگلاخ سلوک بگذارد و رنج موج های خونین و آتشناک دریای سلوک را به دل و جان بخرد تا اینکه کامیابانه و سرافرازانه به آستانه وصال محبوب نائل شود و به بارگاه دل انگیز و روح پرور الهی ، بار یابد زیرا برای بازی که به سوی سلطان خود بازنگردد ، فرجامی جز گرفتار سیل کمرشکن و مردافکن نامردی ها و نامرادی های روزگار شدن ، متصور نیست.وه که جناب لسان الغیب چه زیبا و رسا سروده است:بر دوخته ام دیده چو باز از همه عالم تا دیده من بر رخ زیبای تو باز استلب ماجرا اینکه شیرین ترین و شریف ترین خرمایی که سالکان و صادقان صیقل خورده و به تنعم خوناکرده می توانند از نخل خرد نواز توحید، فرا چنگ بیاورند ، ساییدن قله وجود بر خاک کوچه حضرت دوست و نشستن بر سریر لقای اوست. البته برای رسیدن به آن مقصد مسعود ، انسان سالک باید بالضروره ، مسیر پیچان و خم اندر خم سلوک را بپیماید تا از موهبت ملاقات با حق ، برخوردار شود .خلاصه راقم سطور سعی دارد به لطف الهی در پرتو تلقیات عارفان و تاویلات صوفیان از آیه ۱۱۰ سوره مبارکه کهف ( فمن کان یرجو لقاء ربه فلیعمل عملا صالحا و لایشرک بعباده ربه احدا: پس هر کس امید دارد به لقای پروردگارش دست یابد ، باید کاری شایسته انجام داده و کسی را در پرستش با او شریک نسازد. ) پرتوی از آفتاب پر حرارت و پر کرم لقای حق تعالی را در مشهد اهل شهود به نمایش بگذراد.

کلیدواژه ها:

حق تعالی ، عرفان ، سلوک ، لقاءالله