اثربخشی برنامه توانمندسازی روان شناختی بر کاهش خشونت کلامی و ارتقای مهارت گفت و گوی سازنده در زوجین دارای طلاق عاطفی

تغییرات و تحولات فردی و اجتماعی سبب شده است تا میزان طلاق در سال های اقزایش یافته است که با کاهش مهارت های ارتباطی سازنده و افزایش پرخاشگری گشته است. برنامه های آموزشی می تواند از چنین آسیب هایی پیگیری نماید. بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی برنامه توانمندسازی روان شناختی بر کاهش خشونت کلامی و ارتقای مهارت گفت و گوی سازنده در زوجین دارای طلاق عاطفی می باشد. روش پژوهش حاضر شبه آزمایشی بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خانواده شهر قزوین بود که بر اساس تشخیص این مراکز، دچار طلاق عاطفی بودند. نمونه آماری شامل ۴۰ نفر (۲۰ نفر گروه کنترل و ۲۰ نفر گروه آزمایش) بودند. برای نمونه گیری از روش نمونه گیری دردسترس استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار Spss ۲۴‎ استفاده شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن (۱۹۹۴)، خشونت کلامی پریز دیاز و همکاران (۲۰۲۵)، پرسشنانه مهارت های ارتباطی زوجین داستان و همکاران (۱۳۸۹) بود. برنامه آموزشی شامل ۱۰ جلسه ای ۷۵ تا ۹۰ دقیقه ای بود که به صورت هفتگی (سه جلسه در هفته) به شرکت کنندگان آموزش داده شد. نتایج به دست آمده با استفاده از تحلیل کواریانس نشان داد که برنامه آموزشی توانمندسازی روان شناختی بر کاهش خشونت کلامی و ارتقای مهارت گفت و گوی سازنده در زوجین دارای طلاق عاطفی اثربخش بود(۰۱/۰ > p). همچنین نتایج به دست آمده نشان داد توانمندسازی روان شناختی بر کاهش مولفه های خشونت کلامی و ارتقای مولفه های مهارت گفت و گوی سازنده نیز اثربخش بود. بر این اساس توانمندسازی روان شناختی با بهبود مهارت ها و توانمندی های شناختی، هیجانی و رفتاری زوجین سبب می شود تا پرخاشگری کلامی کاهش یافته و مهارت های گفتگوی سازنده بهبود یابد.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی روان شناختی ، خشونت کلامی ، مهارت گفت و گوی سازنده ، طلاق عاطفی