بررسی مدل سازی ساختاری سبک های یادگیری و نقش آن بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

در نظام های آموزشی نوین، شناسایی تفاوت های فردی دانش آموزان در فرآیند پردازش اطلاعات، به عنوان سنگ بنای عدالت آموزشی و ارتقای کیفیت یادگیری تلقی می شود. پژوهش حاضر با هدف تحلیل و مدل سازی ساختاری سبک های یادگیری و واکاوی تاثیرات مستقیم و غیرمستقیم آن بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم تدوین شده است. در این مطالعه، با بهره گیری از رویکردی کمی و روش توصیفی-همبستگی در قالب مدل سازی معادلات ساختاری (SEM)، روابط علی میان متغیرهای مکنون بررسی گردید. جامعه آماری شامل دانش آموزان متوسطه دوم بوده که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد سبک های یادگیری فلدر-سیلورمن (ILS) و کارنامه های تحصیلی بوده است (Felder & Silverman, ۱۹۸۸‎). یافته های تحلیل داده ها نشان می دهد که میان سبک های یادگیری «فعال-تاملی» و «بصری-کلامی» با نمرات در دروس تحلیلی و علوم پایه، همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، مدل ساختاری تایید کرد که سبک های یادگیری نه تنها به عنوان متغیر پیش بین، بلکه به مثابه یک میانجی کلیدی میان متغیرهای روان شناختی (مانند انگیزه پیشرفت و خودکارآمدی) و پیشرفت تحصیلی عمل می کنند. نتایج این مدل سازی گویای آن است که همسوسازی راهبردهای تدریس با پروفایل های یادگیری دانش آموزان، منجر به افزایش چشمگیر نرخ یادگیری عمیق و بهبود شاخص های عملکردی می گردد. در نهایت، این پژوهش با تکیه بر یافته های تجربی، راهکارهای عملیاتی و استراتژیک برای معلمان، مشاوران و برنامه ریزان آموزشی جهت شخصی سازی محیط های یادگیری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) ، پیشرفت تحصیلی ، فراشناخت ، یادگیری انطباقی ، آموزش شخصی سازی شده.