امنیتی سازی حقوق بین الملل در پرونده هسته ای ایران

پرونده هسته ای ایران یکی از مهم ترین محورهای بحث در روابط بین الملل و حقوق بین الملل معاصر است که همواره با تنش های سیاسی، اقتصادی و امنیتی همراه بوده است. زمینه این پژوهش بر مبنای اهمیت تحلیل فرآیند امنیتی سازی حقوق بین الملل شکل گرفته است؛ به گونه ای که فعالیت های هسته ای صلح آمیز ایران نه تنها تحت چارچوب قانونی و حقوقی، بلکه تحت فشار نگرانی های امنیتی جهانی قرار گرفته و به موضوعی با ماهیت امنیتی و سیاسی تبدیل شده است. هدف پژوهش، بررسی چگونگی امنیتی سازی حقوق بین الملل در پرونده هسته ای ایران و تاثیر آن بر حاکمیت ملی، تعاملات بین المللی و مشروعیت نهادهای بین المللی است. روش تحقیق به صورت کیفی، توصیفی و کتابخانه ای طراحی شده و داده ها از منابع علمی معتبر شامل مقالات، پیش چاپ ها، کنفرانس ها و پایگاه های علمی مانند سیویلیکا، SID، نورمگز، مگ ایران و گوگل اسکولار گردآوری شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که امنیتی سازی حقوق بین الملل در پرونده هسته ای ایران از طریق ابزارهای حقوقی، سیاسی و اقتصادی نظیر تحریم ها، فشارهای دیپلماتیک و نظارت نهادهای بین المللی اعمال شده است و توان تصمیم گیری مستقل ایران را محدود کرده است. در عین حال، این روند موجب تقویت چارچوب های قانونی داخلی و دیپلماسی حقوقی ایران شده و اهمیت تحلیل ترکیبی حقوقی، سیاسی و امنیتی برای مدیریت پرونده های مشابه را روشن می سازد. نتایج پژوهش نشان می دهد که امنیتی سازی، ابزاری چندلایه است که هم فرصت ها و هم محدودیت هایی برای کشورها ایجاد می کند و مدیریت صحیح آن می تواند هم حاکمیت ملی و هم مشروعیت بین المللی را حفظ کند‎.‎

کلیدواژه ها:

امنیتی سازی ، حقوق بین الملل ، پرونده هسته ای ایران ، تحریم