نقش و تاثیر بحران کم آبی بر جمعیت شهر زهک

بحران کم آبی در سال های اخیر به یکی از مهم ترین چالش های زیست محیطی و اجتماعی در ایران تبدیل شده و پیامدهای آن به ویژه در مناطق آسیب پذیر، ابعاد گسترده ای یافته است. شهر زهک از جمله مناطقی است که به دلیل کاهش حق آبه هیرمند، تداوم خشکسالی ها و تشدید ریزگردها، با افت شدید منابع معیشتی و تغییرات جمعیتی روبه رو شده است. هدف اصلی این پژوهش، تبیین و تحلیل اثرات بحران کم آبی بر پویایی های جمعیتی شهر زهک در دو دهه اخیر و بررسی نقش آن در تغییرات نرخ رشد طبیعی، مهاجرت و ساختار سنی و جنسی جمعیت بوده است. این پژوهش با رویکردی ترکیبی انجام شده و علاوه بر تحلیل داده های کمی، از مصاحبه و مشاهده میدانی نیز برای تکمیل یافته ها استفاده شده است. در بخش کمی، متغیرهایی مانند ابعاد اجتماعی، مدیریتی، رضایت از سکونت و تمایل به مهاجرت مورد بررسی قرار گرفته و روابط میان آن ها با بحران کم آبی با بهره گیری از آزمون های آماری از جمله همبستگی و t تک نمونه ای تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که بحران کم آبی تاثیر مثبت و معناداری بر تمایل به مهاجرت داشته و در مقابل، رابطه ای منفی و معنادار با رضایت از سکونت برقرار کرده است. همچنین بعد اجتماعی بیشترین همبستگی را با این بحران نشان داده است. در نتیجه، کم آبی نه تنها یک مسئله محیطی، بلکه عاملی چندبعدی در تضعیف پایداری اجتماعی و جمعیتی زهک است. بر این اساس، مدیریت جامع منابع آب، تقویت زیرساخت های معیشتی و توجه به سیاست های حمایتی برای کاهش مهاجرت، از ضرورت های اساسی برای مقابله با پیامدهای این بحران به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

کم آبی ، بحران ، شهر زهک ، جمعیت ، خشکسالی